Məmməd Araz · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Həkim dostum Cəfər Quliyevə*Xəstəxana həyətində bülbül oxuyur,
Gözləyənim olaydı...Gedən yerim olaydı.*Qabil.*
Vəfalıya can qurban...«Vəfasız atar gedər»*Heç bilmirəm kimdi yazan, kimdi oxuyan?
Dalımca gəlməTa mənim dalımca gəlmə, əzizim,Bir şöhrət çəhlimi tap, qoşul ona.
Göy altında, yer üstündəBu dünya ibrətdi, bu dünya dərsdi,İtirən uduzur,
Necə yaşadımsa...Heç nə qalmayacaq, bilirəm, heç nə;Nə şöhrət çələngi, nə şöhrət tacı.
Qoş məni dağ küləyinəTanrım, məni məndən qopar,Qoş məni dağ küləyinə.
Bu millətin dərdi-səriNəhrləri döndər belə haqqa sarı,Haqq qapısın açmır, atam, haqq açarı.
Düşmən qabağından qaçan «kişilər»Başını qorudu boş papağınan,Pay verdi düşmənə zər tabağınan;
Məni ölməyə qoymurlarDostum Heydər Həsənoğluna.*Tənha çağımda yığışır,
Atamın kitabıBirinci etirafAtam İnfil İbrahimova ithaf edirəm.*
Gecə, dəniz...Bir sən, bir mən,Bir də dəniz
Babamın səsiBabamın gür səsi vardı,Babam bəzən
İstisu lövhələriGünəş elə bil ki, zirvədə yatır,Baxıb bir lövhəyə, heyran qalmışam:
Bir gün idi...Bir gün idi...ikimizin qoluna girib
Min dəfə düşünüb daşındın azıMin dəfə düşünüb daşındın azı,Bu qədər düşünmək itirdi səni.
Bir dağa açıq məktubBəri bax!Yaxından pis görünən
Eyfel qülləsində...Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,Par-par parıldayan Pari, Paridir.
Dağ yaddaşında yazıBirisini çıxartdılar uca bir yerə,Tez aşağı daş hellətdi:
İlğım məhəbbət– Könlümə ələndi payız yarpağı...Məhəbbət, nə erkən saraldı belə.
Məmməd AslanaQardaş, düzümünün əsiri oldum,Xəbərim olmadı özümdən mənim.
Günəşlə oynayan uşaqTofiq Bayrama*Dəniz qırağında oynayır uşaq,
Əsgər ağac əkirƏtrafı qum çölü,qum adası;
Əsgər məktubuƏsgər məktubları alıram hərdən,Məhəbbət, cəsarət, dəyanət dolu.
Başdaşımı kim öpəcək son dəfə?Başdaşımı kim öpəcək son dəfə? –Bir sən, bir də Vətən küləkləri.
Qızıl qayaNə yaxşı bu boyda qızıl deyilsən,Adicə qayasan,
Kimliyim, nəçiliyim...Qəfil düşdüm bəd taleyin kəməndinə mən,Axır dönüb bu halımla barışan oldum.
Mənim validolumBu fikir mərhum şairimiz Əhməd Cəmilə məxsusdur.*Bir dəfə səhhətini soruşanda dedi: «Nəvəm mənim validolumdur. O, bizə gələndə bütün ağrılarımı unutdurur». Bir neçə ildən sonra bu hiss mənə də doğmalaşdı. Həmin fikri yazıya çevirməyə çalışdım.*
Dostlar qazsın məzarımıGözlərimə payın yetsəGözün aydın, torpaq anam.
Məmməd Araz qayasıBu yaxınlarda aldığım oxucu məktubunda deyilir ki, «Sarıbulaq» adlanan dərəyə gedən yolun üstündə bir sal daşa «Məmməd Araz kürsüsü» adı vermişik. Kövrəldim. Onu çoban dostumun hədiyyəsi saydım. O sal daş mənə bir qaya boyda göründü. Xəyalən o qayanın görüşünə getdim.*Fərmanına, təltifinə alqış, ey çoban,