Mikayıl Müşfiq · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bu qədər baş vermə, səməndər, yaza,Düşərsən ayağa, başına qurban.
MaralDolaşma sıldırım sal qayalıqda,Daşlar ayağını əzər, maralım!
Poçt qutusuİllərdir bu divara, sən ey poçt qutusu,Yorğun bir adam kimi dayamışsan arxanı,
SöyləGünlərim axışır bir uyğu kimi -Dərədən-dərəyə axan su kimi,
Sularda yanğınÜzgüçülər əllərində fanar,Dneprdə su altında odlar yanar,
UstalarBu yeni il günəş deyil,Elektrik işığilə işıqlanan
ÜrəkSən onun eşqilə, məhəbbətiləVurmadın ömrünü başa, ürəyim.
Yaşa könül!Ah, bu uzun sevda yoluVurulurmu başa, könül!
Zəhra üçünİləri qoş, illəri,Ey mənim gözəl qızım.
ƏməkDönüb keçmişlərə bir fikrə getdim,Öyrəndim insanın kim olduğunu.
Gəzdiyim yerlərƏsrlərdən bəri, illərdən bəriDərdinə qaldığım yerdir bu yerlər.
GöygölMən bu gün Göygölü durğun gördüm,Göygölün şəklinə vurğun gördüm.
GözəllikGözəllik əzəldən bütün ellərinHəvəslə qoşduğu bir şanlı qayə;
QadınYoldaş, səfalətin uçrumlarındanSəni ilk qurtaran böyük xilaskar,
Qurban olduğumBilməm, məni neçin atmış, unutmuş,Cövrü-cəfasına qurban olduğum.
RadioGizli-gizli havanın raylarından aşaraq,Düşüncə vadisindən qaçıb uzaqlaşaraq,
RəqsƏcəb, sizmisiniz böylə oynayan,Yoxsa göy üzündə qartallarımdır?
SəninçünO gün ki hicrana uğradı yolum,Qırıldı qanadım, qırıldı qolum.
Şirin qızZərif ayaqların nə qədər incə,Gözəl əndamını onlar xəfifcə
Şəngül, Şüngül, MəngülBiri varmış, biri yoxmuş,Məzlumların dərdi çoxmuş.
Bizim otaqdaOtaq heyrət içindədirƏtrafında gurultu.
Güzgü qayıtdıMənim Ceyranım məktəbli bir qızOlur Bakının dağ hissəsində.
HəyəcanHƏYƏCAN**HƏR ŞEY COŞQUNDA...**
KönlümüŞimşək kimi buludları qovaraq,Verdim parlaq çiçəklərə könlümü.
Su və küləkZaman gələrTorpaq bizdən
Yalnız ağacOlduqca qayğılı, olduqca qəmli,Sadə mənzərəli, sadə görkəmli
TozanaqYenə toz... aman, bu toz buludları nə istərBilməm səndən ey Bakı, sən ey atəş diyarı!