Tofiq Bayram
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bakıda göyərçin yaman azalıb,Görəsən onlara kimdir qəsd edən?
Ağacın bəlasıBürümüşdü dörd yanı onun qolu-budağı,Boy-buxunda ucaydı şəhərin evlərindən.
Bir səhnəÇeşməyim qəfildən düşüb qırıldı,Kəlməni kəlmədən seçə bilmədim.
Yeddi gəmi adasıOnların ayağına poladdan bənd vuruldu,Kəsildi göy sulardan yeddi gəmi nidası.
Azərbaycanım gəlirMoskvanın qoynunaŞerim, dastanım gəlir.
ŞəkərƏn böyük nemətdir söz azadlığı,Onu qazanmadıq dərdsiz, əzabsız.
Burda bir insan yatırBurda bir insan yatır,Ləyaqətli bir ağa.
MənlikOyunda təngnəfəs oldu bir kərə,Həkimlər sağaltmaq istədi onu.
Qəhrəman AzərbaycanımYenə var-dövlətin başından aşır,Şöhrətin dünyanı gəzib dolaşır,
Nazim HikmətəSən Bakıya qonaq gəldin,Xoş ürəklə, gül çiçəklə.
Birinci şəkilFüzulinin evi. Ev orta əsr üslubu ilə döşənmişdir. Məhəmməd Füzuli əynində əba, başında araqçın köhnə həsir üstə əyləşmişdir. Onun qarşısında bir neçə kağız, əlində isə qələm var. Qadını Nərgiz bir az kənarda ayaq üstə dayanmışdır.*Füzuli**
Evə qayıdırıqÇatsaq da rütbəyə, ali savada,Adi fəhlə kimi işləsək də biz,
Vağzalı çalınırBacım Elmiraya ithaf edirəm*Duvağa bürünüb yola düşürsən,
Zorla şair olmazsanDeyirsən ki, şairlikAncaq peşədir, peşə.
Türk müğənnisi Sevda AydanaBir cüt qara göz görmüşəm,Zülmətdən qara.
Qulaq asın, övladlarımHanı atılıb-düşən,Hay-küy salan çağınız?
Səttar Bəhlulzadənin xatirəsinəO fırça barmaqlar büküldü birdən,O mavi gözlərin işığı söndü.
Oğul məhəbbətiİlk dəfə dünyaya sanki göz açdım,Mən yaşa dolmamış ağıla doldum.
Heykəl qarşısındaZəmanə şahları endirib taxtdan,Şeri qartal tək qaldırıb göyə.
Şairin hədiyyəsiŞair saatını açıb qolundan,Sənə bağışlayıb dedi sözünü:
Ruhun şad olsunDedi məzarımı kəndimdə qazın,Yanıma bir fırça qoyun, bir çiçək.
Hara yazaq?Uşaqlıqdan bilirəm ki, Yer kürəsindəNeçə faiz quru yer var, neçə faiz su
Uşaq və dənizGün çıxır, od tutub yanır üfüqlər,Dəniz də qızınır göyün odundan.
Rübabə Muradovanın xatirəsinəYanıqlı nəğmələr oxudun bizə,Arabir göz yaşı boğdu səsini,
“Qürbət” şairiBir kimsə göndərmir xaricə məni,Şair var, yollara baxır müntəzir.
Ləkəsiz günəşÜzeyir Hacıbəyovun xatirəsinə*Günəşin Vətəni Yer kürəsidir,
Müşfiqin adıAzalır qəlbimdə keçmiş qəm, kədər,Onun bu günündən söhbət açanda.
Zamanın hökmüyləO, harda qazılacaq,Görən hansı ölkədə?
Qoşa qartalO qartal şəninə mən,Nəğmə yazdım sübhə kimi.
ArzuGəlin bu dünyanın gözəlliyiniNəsildən-nəsilə töhfə saxlayaq.