Tofiq Bayram
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bəzisi düşünür: – Şairə nə var,Sözdür, qafiyədir tapıb düzəldir.
Dost töhmətiDedi: – Oxumuram təzə şerini,Xeyli var heç yanda görünmür imzan
Ay keçmiş cəbhəçiBir cəbhəçi dostuma*Bilirəm, köksüylə cəbhələr yaran
Gərək elə yanım...Deyirsən, hissini bir az cilovla,Bir az mülayim ol, hələ uşaqsan.
Əsgər oğlumaÜzündən öpməyə çatmazdı boyum,Bir az da qalxardım pənxəmin üstə.
Əsgər anası...Ay əsgər anası, gözlərin aydın!Şad xəbər qapını döyməyə gəlib.
Ərik ağacıAtamın əziz xatirəsinə*Hər cür ağac vardı bizim həyətdə,
Ucuzlaşmış kitablar...Bu dükan təklənib günahkar kimi,Çıxıb dükanların sıx cərgəsindən
BəlkəDöşdə sürü ağarır,Qucaqlaşır dağ, aran.
Vurğun dedim...Vurğun dedim, –Qafqaz dağı
İnamım, əqidəmYaşaya bilərəm odsuz, ilhamsız,Yaşaya bilərəm çörəksiz, susuz.
Nəğmə çələngiSevdiyim sənətkarın şərəfinə*Yığışsın məclisə əhli-ürfanlar,
El məhəbbətiŞeriylə dil açır körpələrimiz,Hər evdə, eyvanda şəkli asılır.
FərqimizOn beş dekabrda sən doğulmusan,Ay ustad on altı dekabrda mən.
Dil pəhləvanıAğzı köpüklənir uca kürsüdən,Söyləyir: – Canım da qurbandır sizə.
Onun məzarıDöşünə döyərdi o kürsülərdə,Əliylə sinəsi əlbəyaxaydı.
Hava quldurlarıHava quldurları yaman çoxalıb,Yerin caniləri qalxıb göylərə.
Tərif-təhqirƏvvəl təriflədin məni bolluca,Gördüm yavaş-yavaş xərifləyirsən.
Şövkət ƏləkbərovayaOxudun “Qarabağ şikəstəsini”,Ürəyim alışıb yandı közünə.
Atılmış çörəkƏlimlə didərdim çörəyi hərdən,Elə ki, yeməkdən gözüm doyardı.
Bacı-qardaşKənddə bir tanınmış həyət-baca var,Burda günlər keçir sakit, mehriban.
Xəzər çimərliyindəNədir ürəyimi burda incidən? –Çimərlik qapqara, sahil natəmiz.
Gözün götürmürMən atəş, sən quru, soyuq taxtasan,Kükrəyən ilhamı gözün götürmür.
Millətin gül balasıGül çıxıb ceyran belinə,Qızğın alver gedir, tələs.
Cavidin məzarıQəlbimizdə xəlvətiÇəkdik ahu-zarını,
NekroloqMən bir dost itirmişəmGözlərim görə-görə.
Boyalı əllərindəTutduğun pediküldəƏtriyyat zavodu var:
Sahibsiz ev– A qonşu, bu evin sahibi hanı?– Deyirlər evlənib, köçüb şəhərə.
İki qocaQoca var sinəsi geniş Mil düzü,Adı and yeridir elin, Vətənin.
ZooparkdaBir “ovçu” ceyranı görür qəfəsdə,Gözləri qurd kimi yanıb parlayır.