Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تو چه دانی که از وفا چه نمودم به جای توعلم الله که جان من چه کشید از جفای تو
Qəzəl 329یکی بخرام در بستان که تا سرو روان بینیدلت بگرفت در خانه برون آ تا جهان بینی
Qəzəl 389Hakimi-canım niyə candan şikayət dinləməz?Bəndələr fəryadım dərgahi-vəhdət dinləməz.
Qəsidə 63دلهای ما قرارگه درد کردهانددار القرار بر دل ما سرد کردهاند
Qəsidə 111دست صبا برفروخت مشعلهٔ نوبهارمشعله داری گرفت کوکبهٔ شاخ سار
Qəsidə 136Hüsnün bağı olmadan qoy mən cahan görməyim,Qəmin dağı olmadan ruhi-rəvan görməyim.
Qəsidə 190در کام صبح از ناف شب مشک است عمدا ریختهگردون هزاران نرگسه از سقف مینا ریخته
Rübai 16طوطیدم دینارنشان است آن لبغمّاز و دوروی از پی آن است آن لب
Rübai 29کرمی که چو زاهدان خورد برگ درختنی درخور زهد سازد از دنیا رخت
Rübai 52ملاح که بهر ماه من مهد آراستگفتی کشتی مرا چو کشتی شد راست
Rübai 108در مسلخ عشق جز نکو را نکشندلاغر صفتان زشت خو را نکشند
Rübai 209احکام شریعت است چون شارع عامبیرون مرو از راه شریعت یک گام
Rübai 215ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیمجز خار نخائیم و بجز گز نگزیم
Rübai 282ای راحت سینه، سینه رنجور از تووی قبلهٔ دیده، دیده مهجور از تو
Rübai 306Zülfün düşən kimi gözəl simayə,Saldı camalına ötəri sayə.
Qitə 29دوست دشمن گشت و دشمن دوست شد خاقانیاآن زمان کاقبال بیادبار بینی بر درت
Qitə 30گفتم ای دل بهر دربان جلالنعل اسب از تاج دانائی فرست
Qitə 60به ماه چارده میماند آن بتکه اکنون چارده سالش رسیده است
Qitə 67وبالت نه از سر نهفتن درستکه از گوهر راز سفتن درست
Qitə 68صاحبا نو به نو تحیت منپیش قابوس سرفراز فرست
Qitə 71حبذا قصر شمسهٔ ملکاتکآسمان ظل آسمانهٔ اوست
Qitə 157Hər gecə göylərin yüksək qatına,Xaqaninin ahı qalxıb, ucalar.
Qitə 158تا به ارمن رسیدهام بر مناهل ارمن روان میافشانند
Qitə 165تارمویم به من نمود سپیدز آن نمودن غمان من بفزود
Qitə 166رشتهٔ کژ داشتی در سر مگر خاقانیاگر زمانه پای بندت ساخت ویحک داد بود
Qitə 208ریت حق ببر معتزلیدیدنی نیست، ببین انکارش
Qitə 228چو آسمان ورق عهد مقتفی بنوشتبرآمد آیت مستنجد از صحیفهٔ حال
Qitə 240به مجلس کو نزیل جود خویش استکجا یارم که نزل دون فرستم
Qitə 275تا حضرت عشق را ندیمیمدر کوی قلندران مقیمیم
Qitə 277بر اصفهان گذشتن من بود یک زماندر وی شدن همان و برون آمدن همان