Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Özü duyaydı ki, ürəyimdədir,Yanaydı verdiyi hicran içində.
Dauqavaİncə bir çiçəyim vardı, Dauqava,Bir gözəl-göyçəyim vardı, Dauqava,
Qanlı xəlbirDava gedir neçə ildir,Kəsilib elin kələyi…
Ola bilməz!Ömrün hər gününün öz ləzzəti var,Amma cavanlığa tay ola bilməz,
Mən kədər mülkündə şahamMən kədər mülkündə şaham,Taxtı, tacı neylərəm?
Səhəndə sarıSəhər yoldan keçərkən,Salam verdik Bərəyə.
XatirələrimYenə də kövrəldi körpəcə könlüm,Dil açdı danışdı gör necə könlüm.
Hübuti-AdəmDeyirlər bir zaman Adəmlə HəvvaYaşarmış rövzeyi-cənnətdə tənha.
Nəfsin qorunmasıQudsi meydən qudsi nəşə istəmişdir hər zaman,Hər kəs olar məclislərdə bu nəşəylə kamiran.
DurnacıqBu günlər mənim dərdim başdan aşqındı yenə,Diqqət etsəniz əgər siz çöhrəmin rənginə,
ZülflərinO qızıl şananı alıb dəstinə,Nazik əllərinlə dara zülflərin.
Qurban olduğumSallana-sallana dövlətxanadan,Bir çıxa boyinə qurban olduğum.
Həsənin ölümüBir səhər,kəndə yayıldı acı bir xəbər:
MənSəyyad oldum, səhra gəzdim,Tor qurdum tərlana mən.
Həsb-halTesviri pürmelalımı mütləq gören zevatAnlar keçirtmişəm necə efsürdə bir həyat,
ƏzizimGəzdim İsfahanı, nisfi-cahanı,Sənin kimi gözəl hanı, əzizim?!
Dəniz qartalıDünyaya bir qartal gəldi dənizdə,Tufanlar qoynunda o yaşa doldu.
GöstərimAy aşıq, cənbərək meydanına gəl,Mərifət elmində sirri göstərim.
Qəsidə 24سرو قدی شکر لبی گلرخ غالیه کلهجان مرا به صد زبان زآن رخ و غالیه گله
PəriYəqin bil kərəm kanı,Mən yanıram ataşına.
GörünürUzaq-uzaq dağ başındaTala-tala qar görünür.
Cuma axşamıKərbəlayı Həsən axşam bazardan qayıdanda paltarını soyunub, şəbkülahını geyinib, zircamədə gəldi süfrənin başında oturdu, və arvada tapşırdı ki, arvad, sən atayın goru bu gecə ölülər gələcək, elə dolanaq ki dava şava olmasın, bəlkə rəhmətliklərin ruhları şad qayıda gedə.Arvad ərinin cavabında başını aşağı salıb dinmədi və qaşlarını qovzuyub ağzını büzdü. Arvad elə bil bunun ilə onu demək istəyirdi: «Oyana get, ağrım sənin ürəyinə, mənim səndən zəhləm gedir».
Hicran-qəmdiAğçınqıldan qalxan duman,Görüşünə yoxdu güman.
Balaca mütəfərriqələr 44Doğru buyurursan, kərbəlayı, amma “bağa çanağından çıxıb, çanağın bəyənmir” – məsəlinin qeyri-mənası da var. Bizim ata-babalarımız bir çuğun aftafada darçın, zəncəfil çayı qaynadıb içiblər. Hətta bu növ çay çox adamlara məqdur olmayıb. Qəddin arxalıq, naşur tuman geyib, ayaqda başmaq ilə ömr keçirdiblər. O zamana keçib gedib. Atam, indi çal papaqlar başlarda, ayaqda cır-cır çəkmə, libas ala firəngi. Guya ki bu cənablar Paris darülfünunlarında elm təhsil edib kurs qurtarıblar.Bu sözləri ərz etməkdə mənzurum budur ki, sənə zəmanənin dəyişməyindən söhbət edim. Aşkar görünür ki, ömr və zəmanə insanı həmişə çanaq altında qalmağa qoymur.
Bakının əlacıBakıya lazımdır bir çarə qılmaq, dəxi bundan soııra səbir eləmək mümkün deyil. Heç mümkün deyil səbir eləmək. Bakının üfunəti dünya və alemə dağılıb qoymur nəfəs almağa. Nə qədər Bakı bu halətdədir, Qafqaz müsəlmanlarının tərəqqisi mümkün deyil, o səbəbə ki, hamı gözünü dikib Bakıya və Bakıdan nicat yolu gözləyir, amma nicat əvəzinə şəhərin müzürr həşəratı vilayətlərə dağılıb camaatı puça çıxarmaqdadır. Bakının şöhrəti müsəlmanın fikrini çaşdırır.Cavanlarımız özlərini Bakı qoçulanna oxşadırlar, milyonçularımız Bakı milyonçularına oxşadırlar, müəllimlər özlərim Bakı müəllimlərinə oxşadırlar.
OlaGözəli sevəsən cavan çağında,Alma yanaq, gül buxağı ağ ola.
KeçdiGördüm mələklər xasını,Bir sona sallandı, keçdi.
Var olsunSənət meydanında ismi xar olan,Bir əlif de, onda cahan var olsun,
Allah, ölümün haqdıBu nə dərddi, nə bəladı,Imdada çat, qadir Allah!
Samovar gərəkDəhrdə arifərə,Çay samovar gərək,