Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yaylaq şəhərinin yaşıl yamaclarına gedən yol göy köynəyə dolaşan qurşaq kimi qəşəng və cazibəli idi. Bir-birini təqib edən ağ "Volqa"lar mənzilə yaxınlaşdıqca yavaşıyır, dayanırdılar. Sərnişinlər dərhal maşından çıxıb, çəmənlikdə əyləşən, şən bir məclis üçün halay vuranların yanına tələsirdilər. Şənliyə gələnləri salamlayıb yer göstərəndən sonra Azər müəllim üzünü məclisə tutub ucadan səsləndi:– Yoldaşlar, gəlin indi də bir az ürəkdən söhbət açaq!
Öz doğma yurdunda qaçqınlarYurd-yuva həsrəti çəkirlərÖz ana yurdunda qaçqınlar.
Yadıma düşdüYenə vətən həsrəti yaxıb yandırır məni.Bəzən şirin yuxudan o, oyandırır məni.
Ömür kitaba bənzərÖmür kitaba bənzər,Bəzən sona yetməmiş
Çiçəklər iclasdaÇiçəklər iclasa birinci gəldi;Onların ətirdən sözləri vardı.
Əziz vətənVətənimiz bir xəzansız bağçadır,İllər boyu nobaharı var onun.
Dost yoxsa bir an da olmaram aramDost yoxsa bir an da olmaram aram,Ancaq didariylə alıram mən kam.
Yol ver keçimTökülsün suların üzünə,Ağaclardan qopan yarpaqlar,
Ey rəngi-rüxi-alına heyran gülü laləEy rəngi-rüxi-alına heyran gülü lalə,Can qurban ola sən kimi bir qaşi hilalə,
M.Qurbanəli ŞərifzadəNekroloqSəmimi millət xadimlərindən biri də tərki-həyat etdi. Əvət, M.Qurbanəli Şərifzadə həzrətləri də sönüb getdi, həm də bəlirməsini, parlamasını sezdirməyən bir qıvılcım kibi söndü.
Bir günSanma getməz başımdan bu kəşvətli buludlar,Şimşək olub üfüqdən yenə çaxacağam mən.
Naxçıvan dumasına gər o kəsin düşdü işiNaxçıvan dumasma gər o kəsin düşdu işi,Çörəyi pİşdi, kefi kök, damağı təht oldu.
İndiMən olmuşam dərdü-qəmin barkeşi,Qəmdən tikdirmişəm, nə qalam, indi,
Əsrim, taleyim mənim!Səngərlərdə doğulubŞair olduğum gündən,
MənəmZodlu Abdulla:**Arif məclisində, qanan yanında,
VarBir səhrada on yeddi qəzəynənOnların bir sak üzrə xub qərarı var.
“Şahin və Koramal”Yer üzərində bir ada var,Xəritədə, kitabda
Aşıq Nəsiblə Aşıq Heydərin deyişməsi (2)Aşıq Heydər:Yahu-yahu deyən kəslər ucadadı, ay Nəsib,
Çexov, Qorki və L.TolstoyÇEXOV, QORKİ VƏ L.TOLSTOY*1898-ci ildə M.Qorkinin hekayələrinin ilk iki cildi çapdan çıxmışdı. Çexov bu hekayələrlə tanış olar-olmaz Qorkinin “şübhəsiz bir talant” olduğunu qeyd edir. Yazdığı bir sıra məktubda gənc yazıçıya olan münasibətini belə göstərir: “Stepdə” örnək olacaq bir surətdə yazılmışdır. Bu anac bir şeydir. Qorkinin özü də bədiiyyatçılar qayrılan xəmirdən yoğrulmuşdur”.
Balaca mütəfərriqələr 56Birinci nalə**Quzğunlar*
Qəsidə 39Dərya təbim şeirdə çün gövhərəfşan eyləyər,Ağzını açmaz sədəf, dürrü o pünhan eyləyər.
Rübai 117Adın düşməmişdir bir an dilimdən,Yadımdan çıxmadın xəyalda da sən.
Qəzəl 253Lalə üzlü o gözəlsiz yerim olmuş külxən,Eşq odunda yanıb axırda külə döndüm mən.
Cami-Cəm, fəsil 43Ey qəsrin yanında saray tikdirən,Heç piyi quyruqda əritmə gəl sən.
Gözleründür hüsn içinde iy nigârîn alalarGözleründür hüsn içinde iy nigârîn alalarNiçe bir sihr ile cân ü akl ü gönül alalar
Cəfərin anasıDünən özümü soyuğa vermişdim, heç keyfim yox idi və kürəklərim ağrayırdı. Ayıb olmasın, bizim Cəfərin anasına dedim: “ay arvad, sən Allah gəl çıx mənim dalımı bir yaxşıca ayaqla”.Əvvəl nainsaf arvad acıqlı-acıqlı yavaşca öz-özünə dedi: “başına daş düşsün”. Mən eşitdim və bildim ki, mənə deyir.
Qəzəl 44سخنی می رود بوجه صوابهمه قشرند و دوست لب لباب
Qəzəl 85از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد
Töhfeyi-Sami, bölmə 252پسر مولانا ابراهیم مذکور است این مطلع از اوست .خط نستعلیق بد نمینویسد :دو دمسازیم ما و نی بکنج درد و غم با هم
TürklərTürküyədir ruhumuzu dindirən,Dilimizdə bir yabançı şərqi yox!