Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Işkun vilâyetine niçe ki sefer düşerDîvâne başuma heves-i terk-i ser düşer
Pərakəndə şeir 67عیدست مرگ دست به هستی فشانده راپروای باد نیست چراغ نشانده را
Qitə 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Qəzəl 666گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر میشد ز توبی صبرم، ارنه کار من نوعی دگر میشد ز تو
Sen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderSen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderIşkun ırılmasun ki bu âdem gelür gider
Qəzəl 67مُهرِ خاموشی کند کوتهزبان تقریر رااین سپر دندانه میسازد دمِ شمشیر را
Qitə 160چون گشایند اهل همت دست خودکهتران را پایبست خود کنند
Qəzəl 679گل در قرق عرق کند از شرم روی توصافی به کوچها دود از جستجوی تو
Şehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürŞehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürLebün katında şekkerden sözüm gâyetde
Qəzəl 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Qitə 163چون به حد کوفه باز آیند حاج از بادیهخلق یک فرسنگ استقبال خویشان میکنند
Qəzəl 713ای ز زلفت عقل در دام آمدهنرگست با فتنه همنام آمده
Lebün hayâta irişdürmedük cemâd komazLebün hayâta irişdürmedük cemâd komazCihân ile bilişür ortalıhda yâd komaz
Qəzəl 74نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را
Qitə 170بر اهل کرم لرز خاقانیاکه بر کیمیا مرد لرزان بود
Qəzəl 717عاشقان درد کش را دردی میخانه دهاز قدح کاری نیاید، بعد ازین پیمانه ده
Sâyesiyem lîk ben ol sâyebânun kulıyamSâyesiyem lîk ben ol sâyebânun kulıyamBarmağı atduğı oham ol kemânun kulıyam
Pərakəndə şeir 78بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است
Qitə 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Qəzəl 724دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلالهگل را قبول کم شد زان روی همچو لاله
Bu eşk-i hûn arasında yüzüm sarara yaturBu eşk-i hûn arasında yüzüm sarara yaturGöreli anberi ah gülde ki karara yatur
Qəzəl 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش راشکوهای از تلخکامی نیست دوراندیش را
Qitə 186سلاطین نژادا خلیفه پناهاتوئی مملکت بخش و اسلام پرور
Qəzəl 726ای روشن از رخ تو زمین و زمان همهتاریک بیتو چشم همین و همان همه
Nigârâ la'l-i lebün ışkı câna kâfiyedürNigârâ la'l-i lebün ışkı câna kâfiyedürLebün kirişmesi bu sayru câna şâfiyedür
Qəzəl 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر میشود صبحِ صداقتکیش را
Qitə 187یکی دو زایند آبستنان مادر طبعز من بزاد به یکباره صدهزار پسر
Qəzəl 740با دگری بر غم من عقد وصال بستهایورنه به روی من چرا در همه سال بستهای؟
Laçin gözi tek dünyâda bir bâz ele girseLaçin gözi tek dünyâda bir bâz ele girseYa her yile zülfi gibi ser-bâz ele girse
Qəzəl 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را