Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Əhvali-eşqi-aşiq şərh ü bəyanə sığmaz,Övsafi-hüsni-dilbər yüz gülüstanə sığmaz
On üçüncü fəsilBİR PARA MÜQƏDDİMƏLƏR Kİ,AĞA MƏHƏMMƏD ŞAH FÖVT
Səhər meyxanə ətrafın gəzirdim məstü bipərvaSəhər meyxanə ətrafın gəzirdim məstü bipərvaKi, gördüm onda nagəh bir əcayib surəti-ziba.
Qəzəl 273Gül üzün nəqş elədim sinədə yarın pünhan,San, cəhənnəmdə bu gün cənnət özü oldu əyan.
Qəsidə 180Bizə ürək yandıranın od yağır dodağından,Kim od görüb ürəkləri üzərliktək yandıran?
Qəsidə 10Lütfə bax, gör nə gözəl mənzəreyi-xəzradır?!Yenə sübhün küləyi gör necə ruhəfzadır!
Cami-Cəm, fəsil 74Edə bilmirsənsə özündən səfər,Barı yer üzünə bir eylə güzər.
Poçt qutusuNoyabr ayının 12-ci günü idi. Hava çox soyuq idi. Amma hələ qar əlaməti görsənmirdi. Həkim axırıncı dəfə xanın naxoş övrətini yoluxub, cavab verdi ki, dəxi naxoşun əhvalı yaxşıdır; belə ki, bir həftəyədək səfərə çıxmaq mümkün olar. Xan çox tələsirdi İrəvana getməyə; çünki xanı orada çox vacib işlər gözləyirdi. Və bir də ki, qorxurdu qar yağa və hava dəxi də soyuya və naxoş üçün yola çıxmaq qeyri mümkün ola. Xan götürdü qələmi, irəvanlı dostu Cəfər ağaya bu məzmunda bir müxtəsər kağız yazdı:“Əzizim! Bir həftəyədək, ümidvaram, İrəvana gəlim övrət-uşaq ilə. Artıq-artıq təvəqqe edirəm, buyurasan bizim otaqlara fərş salıb, əlbəttə-əlbəttə peçləri yandırsınlar ki, otaqların havası pişəzvəqt təmizlənsin və isinsin, bəlkə naxoş üçün orada narahatçılıq üz verməsin. Bu kağızın cavabını mənə teleqraf vasitəsilə yetirəsən. Sən mənə dediyin işlərin hamısını yerbəyer eləmişəm. Xudahafiz!
Şərəfnamə, fəsil 44Saqi, can bəsləyən bir mey ver mana,Bir mey ki, can kimi gərəkdir cana.
İy beni delü kılan hicrân idersin eyle miİy beni delü kılan hicrân idersin eyle miİşigünde dâyimâ hayrân idersin eyle mi
Qəzəl 291ازکف ساقی جان باده چو در جام آمدجان بیمار مرا وقت سر انجام آمد
Töhfeyi-Sami, bölmə 229برادر مولانا امیدی است بعضی اوقات ریاست قصبه تهران تعلق باو داشت بسیار خوش صحبت بود، اشعار جد و هزل بسیار گفته از جمله مناظره ی ترک و گیلک و چغندر نامه ای که مشهور است و این مطلع که در جد گفته از اوست :من چه کردم که مرا از نظر انداخته ای
Süruri-xəlvət Hüseynqulu xanAxşam saat səkkiz idi. Bu gecə Rəşidülmülk öz «sevgilisi» Hüseynqulu xan Süruri-xəlvət ilə evə hər gecəkindən tez gəlmişdi. Buna görə də Mahru xanım şübhələnir və bunun səbəbini öyrənməyə çalışırdı. O adəti üzrə Rəşidülmülklə öz otağının arasında olan dəhlizə keçərək onların danışıqlarını eşitməyə başladı.Süruri-xəlvət Rəşidülmülkün yazı stolundan kənarda durub onun yaxınına getmək istəmirdi. Rəşidülmülk isə bir neçə kərə:
Rübai 52خواهی که بیابی از همه چیز وقوفیا در دو جهان به فضل گردی معروف
Qəsidə 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
GətirdinAy oğul, yolunu çox gözləmişdik,Atana, anana şəfa gətirdin.
Keçdiyim yolQaranlıq, işıqlı yollardan keçmişəm,Hər günü eşqimlə vurmuşam başa mən.
Qəzəl 2Gəl əyləş, getdi sənsiz könlüm əldən,Bir an ram et bizə daş qəlbini sən!
Görcək ayinə rüxün ah eləmək müşküldürGörcək ayinə rüxün ah eləmək müşküldür,Dərd əlindən səni agah eləmək müşküldür.
Rübai 68Ey şah, sənə məndən bu səna bəsdir, bəs!Aciz qarıdan sənə dua bəsdir, bəs!
İkinci pərdəBeşinci şəkilSəhnə Nüşabənin sarayının bağça tərəfində olan geniş eyvanı təsvir edir. Nüşabə,*
Qəzəl 10جلوهای از قامتش تا دل تمنا میکندتا قیامت آرزو خون در دل ما میکند
Ədalətİzhar ola gər pərtövi-ruxsari-ədalət,Dünyanı tutar büsbütün ənvari-ədalət.
Qəzəl 12مده به باد سر زلف عنبرآسا راروا مدار پریشانی دل ما را
Rübai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
"Şair"lərimizə nəzirəEy alnın ay, üzün günəş, ey qaşları kəman,Ceyran gözün, qarışqa xəttin, kakilin ilan.
Sən məni sevsəydin...Sən məni sevsəydin nolardı görən?Görən olardımı bir dərdim onda?
Böyük ədibDöydü qapımızı bir acı ruzgar,Durdu insan qəlbi, öldü sənətkar...
Bağlı binaya göndəribHəşr gəlincə Pünhanı, rəbb haraya göndərib,İsmini gizli saxlayıb, beytini «ayə» göndərib.
MəhəbbətSevgininMəqsədi yoxdu,