Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
İlahi, bu nə qəmdir, nə zülümdür?Ölən bülbülümdür, solan gülümdür.
Tarix dərsiOğlum imtahandan kəsilib dünən,O yaxşı bilməyib tarix dərsini...
Görüşdən qabaqAğ çiçəklər səpilmişdi üstə çəmənin,Elə bildim buludlardan torpaq süd əmmiş.
Oğluma layla çalıramGecələr günəş kimi yatan,Gündüzlər ay kimi xumar,
Səadətnamə, 103در جهانی که خالی از ستم استسبب فعل و غایتش بهم است
Gözlərim qandur ləbaləb yardan ayrılğalıGözlərim qandur ləbaləb yardan ayrılğalı,Natəvanəm ol gözü timardan ayrılğalı.
Üçüncü pərdəVaqe olur bir m e ş ə d ə , sübh açılmağa yavuqdur; səhnədə əvvəl heç kəs yoxdur; ətrafda bir dağ görünür, musiqi bayatı-Şiraz başlayır; bir qədər sonra M ə c n u n dəli sifətində çıxır, başıaçıq, ayaqyalın və s.(oxuyur).
Ha qala-qalaYarı yad eyləsən a nazlı canan,Eynindən iraqda ha qala-qala.
“Bəli”, - deyib yol-ərkana gəlmişəm“Bəli”, - deyib yol-ərkana gəlmişəm,Nəqş olub sinəmdə eşqin kitabı.
Qəzəl 122از خانقه و صومعه و مدرسه رستیمدر کوی مغان با می و معشوق نشستیم
Həyat səs imişDut... dut... dut...Telefonun o başında
Şeir 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Məsnəvi 7یکی خِرس بودست در جنگلیدَرَنده هَیُونی قوی هِیکلی
Dər təzərröi-həzrəti-həqq (Tanrıya yalvarış)Dedim ki, əya kərimi-biçun,Qoyma məni sən bu halə məğbun.
Gecələr, ay gecələrMusiqisi Şahid Əbdülkərimovundur*Tellərini dolayır boynuma ay, gecələr,
Ey həbibimEy həbibim, can gedir,Dərman tapılmır, neyləyək?
Ölümsüz bir İlahi yoluDünyanın ən böyük dilçilərindən Aydını xatırlarkən və indi bulunduğu yerdə sevgilər içində olduğunu duyarkən*Bir baş daşı ardında olsaydın nə
Bilmirsən hardayıq, Sabir Sarvanım?“Biz indi hardayıq Məmməd İsmayıl” şeirinin müəllifinə.*Yazdın, sorağını aləm eşitdi,
GəldimƏn ibtida torpaq idim,Tərpənib cövlana gəldim.
Qəzəl 1812Qəzəbdən özgə, dünyada nə meyl etsən, halal olmaz,Təhəmmül etməyən kəsdə, məsəldir ki, kamal olmaz.
Rübai 349Gözəlsən, gözəllik mülkünə soltan,Camalın qoymuşdur aləmi heyran.
Qəzəl 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Rübai 86Gizləndin, hər sirrim oldu aşikar,Gözümdən qanlı yaş axdı, ey nigar!
CəfəngiyatMənim bir xərəngə yoldaşım bu gün üç dəfə göz elədi.Birinci dəfə vağzaldan bir tanışımız gəlirdi.
Cân oynamayınca niçe cânân ele gelürCân oynamayınca niçe cânân ele gelürCân yirine gör ki niçe bin cân ele gelür
Yeddi gözəl, fəsil 22Bəhramın şöhrəti düşdü dünyaya,Balıqdan başlayıb yetişdi aya.
Qəzəl 420خدای را چو ندانی، چه فقه و چه معقول؟بدوست راه نبردی، مگو حدیث فضول
Molla və rəssamBir nəfər molla, bir nəfər rəssam,Yol gedirdi vaqonda bir axşam.
Rübai 57چون من ز صفت به ذات وصلت کردمترک ره هفتاد و دو ملت کردم
Töhfeyi-Sami, bölmə 329از اولاد شیخ صدرالدین راستی است و در شعر طبعش بلند افتاده و قصایدی که در منقبت امیرالمؤمنین اسدالله الغالب علی بن ابوطالب گفته مشهور است و در غزل نیز دیوان ترتیت کرده و این دو مطلع در دیوان غزل او مندرج است :شیرین تر از این قصه کسی یاد ندارد