Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Derlər ki, xəlq üç yüz ili Adəm ağladı,İnsaf etməyib babamız, çox kəm ağladı.
Anam nə dildə mənə layla söyləmişsə, o dilAnam nə dildə mənə layla söyləmişsə, o dilKönül sazımda dinir, bir sözüm yabançı deyil!
Haqq sənə vermiş, həbibim, eylə kim hüsnü cəmilHaqq sənə vermiş, həbibim, eylə kim hüsnü cəmil,Kim yetər isbati-həqqə müshəfi-ruyin dəlil.
Qəzəl 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است
Qəzəl 77به جائی رسید عشق که بر جای جان نشستسلامت کرانه کرد، خود اندر میان نشست
Qəzəl 151ترک من ترک من خستهدل زار گرفتشد دگرگونه دگری یار گرفت
Qəzəl 296Nə qədər ki, olmuruq, bir sevgilinin qəmi ilə olmuşuq,Bir laləüzlünün dərdi və dağı ilə olmuşuq.
Kimlərdir?Kimlərdir rus qoşununu indiyədək İranda saxlayan? Mən deyəcəyəm: “Belə bizim başı əmmaməli müctəhidlərimiz və övladi-peyğəmbərlərimiz” amma sən deyəcəksən: “Yox”. Mən deyəcəyəm “hə”, sən deyəcəksən “yox”.Bundan nə çıxacaq? Mən belə deyəcəyəm, sən elə deyəcəksən. Yaxşısı budur, əzizim, bir az hövsələni dər, mən nağıl edim, sən də qulaq as, dəxi niyə ürəyini sıxırsan?
Gözi diler ki dile hamle-i türkâne kılaGözi diler ki dile hamle-i türkâne kılaZülfi diler bizi bir kıl ile dîvâne kıla
Qəzəl 10چند پرسی ز کجایی و کجایی و کجا؟از نهان خانه تجریدم و از دار فنا
Ayrılıqdan yar mənim bağrımı büryan eylədiAyrılıqdan yar mənim bağrımı büryan eylədi,Özünü bir yana saldı, məni bir yan eylədi.
Töhfeyi-Sami, bölmə 694از مردم قزوین است و مرید نوربخشیان است، این رباعی از اوست :چون بلهوسان بعشق بازی نکنی
Bilməm ki, bu nə fitneyi-dövrü qəmər olduBilməm ki, bu nə fitneyi-dövrü qəmər oldu,Saqi, hanı xurşidi-mey, axır səhər oldu.
Doymaram hüsnünün ülviliyindənDoymaram hüsnünün ülviliyindən,Ruhun yabançıdır yasaq şeylərə.
Aşiqsən, ey könül, qəmi-cananə, səbr qılAşiqsən, ey könül, qəmi-cananə, səbr qıl,Bir bax cəfayi-gərdişi-dövranə, səbr qıl.
Qəzəl 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است
Qəzəl 79هر که به سودای چون تو یار بپرداختهمتش از بند روزگار بپرداخت
Qəzəl 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Qəzəl 306Əlif qədin həvəsi çəkdi sinəm üzrə nişanKi, yoxluğun qələmi xəttin etdi bizdə əyan.
EtidaliyyunQorxma, osmanlıca yazmıram! Öz dilimizdə yazacağam. Yoxsa başdan “Etidaliyyun” sözünü görüb elə xəyal elərsən ki, biz də “osmanlılaşdıq”, yəni “ərəbləşdik”, yəni mötəbər qələm sahiblərinin cərgəsinə soxulduq. Maşallah, qəzetlərimizi görəndə adamın “tamahı” düşür: lap elə bil ki, təzə Osmanlıda çıxan “Hikmət” qəzetidir ki, mərhum Məlkümxan deyən kimi, maşallah adını da oxumaq olmur ki, biləsən bari nə qəzetidir.Bəli, yenə Osmanlı padşahının tərifi başlanır. Nə olar, qoy başlansın. Amma dəxi demə ki, “dünyanın yox yerdən vücuda gəlməyinə bais sultanımızdır”.
Bilüme müşg saçunı şehâ kemerlenüremBilüme müşg saçunı şehâ kemerlenüremNiçe ki gamzen oh ura ciğerde ferlenürem
Qəzəl 11خدا را، ای مذکر، رحم فرماز حد بگذشت سرمای تو بر ما
Aşiq bəla yolunda gərək kim, həmul olaAşiq bəla yolunda gərək kim, həmul ola,Mə’şuqədən ana nə gəlürsə, qəbul ola.
Töhfeyi-Sami, bölmə 699و چینی فروش است و از مردم شهر تبریز، در محلی که صباحت رخسارش گلبرگ تر، و طراوت عذارش غیرت ماه و خور، بود مردم شعر بنام او می گفتند این مطلع از آنجمله است :
Dil aşiq olub zülfüvə sevdalərə düşdüDil aşiq olub zülfüvə sevdalərə düşdü,Məcnun kimi zəncir ilə səhralərə düşdü.
YaşayarBir könül duymalıdır yurd səsini,Yurd səsiylə yaşayar mahirlər.
Xoşdur mənə, zülfündə gəzən şanə mən olsam!Xoşdur mənə, zülfündə gəzən şanə mən olsam!Ölməzdim, o zəncirdə divanə mən olsam!
Qəzəl 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است
Qəzəl 81بگشا نقاب رخ که ز ره بر در آیمتبربند عقد در که کنون در بر آیمت
Qəzəl 153عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفتکانچه مرا گفتهاند دل ز پی آن نرفت