Safavid era
ای دل ازان جهان خبری می گرفته باشزآرامگاه جان خبری می گرفته باش
Ghazal 5043در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باشدر پیش زنگی آینه زنگ دیده باش
Ghazal 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Ghazal 5045غافل ز حال عاشق خونین جگر مباشمغرور حسن پا به رکاب اینقدر مباش
Ghazal 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Ghazal 5047هرجا نمی خرند متاعت گران مباشپرواز گیر و خار و خس آشیان مباش
Ghazal 5048در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Ghazal 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Ghazal 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Ghazal 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Ghazal 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Ghazal 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش
Ghazal 5053صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخشجامی چوآفتاب به این خاکسار بخش
Ghazal 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Ghazal 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرشخون نقابدار بود شیر مادرش
Ghazal 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورشننشسته است گرد یتیمی به گوهرش
Ghazal 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Ghazal 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Ghazal 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Ghazal 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Ghazal 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Ghazal 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Ghazal 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Ghazal 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.