Safavid era
همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
Ghazal 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
Ghazal 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Ghazal 5067دلدار ماست محو خط مشکفام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
Ghazal 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Ghazal 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Ghazal 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را
Ghazal 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Ghazal 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش
Ghazal 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش
Ghazal 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
Ghazal 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Ghazal 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Ghazal 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش
Ghazal 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Ghazal 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش
Ghazal 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش
Ghazal 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Ghazal 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش
Ghazal 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش
Ghazal 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالشای وای اگر تیغ کشد برق جلالش
Ghazal 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانشسرگشته تر از تیر هوایی است نشانش
Ghazal 5084از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش
Ghazal 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.