Saib Tabrizi: Nature and spring
قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
Ghazal 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمیداندز عشق حال مرا هیچ کس نمیداند
Ghazal 3883دهان تنگ تو هر خردهدان نمیداندکه غیب را به جز از غیبدان نمیداند
Ghazal 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند
Ghazal 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند
Ghazal 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساندفتادگی سر شبنم به آفتاب رساند
Ghazal 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند
Ghazal 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند
Ghazal 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را
Ghazal 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند
Ghazal 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچممرا که ذوق پریشانی دماغ نماند
Ghazal 3893نه گل نه لاله درین خارزار می مانددویدنی به نسیم بهار می ماند
Ghazal 3894فلک به آبله خار دیده میماندزمین به دامن در خون کشیده میماند
Ghazal 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماندعزیز مصر به بیت الحزن نمی ماند
Ghazal 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند
Ghazal 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمدهاندز راستی چو خدنگ از کمان برآمدهاند
Ghazal 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
Ghazal 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Ghazal 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Ghazal 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Ghazal 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرندز جوش فکر می ارغوان یکدگرند
Ghazal 3917درین ریاض دلی را که آب میسازندچو شبنم آینه آفتاب میسازند
Ghazal 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند
Ghazal 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.