Saib Tabrizi: Nature and spring
چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد
Ghazal 372گلاندامی که میدادم به خون دیده آبش راچسان بینم که گیرد دیگری آخر گلابش را؟
Ghazal 3720طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟
Ghazal 3721درشتی از فلک شیشه رنگ می باردزمانه ای است که از شیشه سنگ می بارد
Ghazal 3722درین چمن سرسبز آن برهنه پا داردکه چار موسم چون سرو یک قبا دارد
Ghazal 3724اگر چه قامت سرو اعتدال را داردکجا نزاکت آن نونهال را دارد؟
Ghazal 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد
Ghazal 3732گلی که از عرق شرم دیده بان داردخط امان ز شبیخون بلبلان دارد
Ghazal 3734دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد
Ghazal 3736خوشم به باده گلگون که رنگ او داردرگی ز تلخی آن یار تندخو دارد
Ghazal 3738چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد
Ghazal 3739گلی که بلبل ما برگ عیش ازو داردهزار مرحله افزون به رنگ و بو دارد
Ghazal 3745صراحیی که دم صبح قلقلی داردچو بلبلی است که مد نظر گلی دارد
Ghazal 3746به سینه هرکه تمنای نوگلی داردز هر الف به نظر شاخ سنبلی دارد
Ghazal 3750سیه دل از غم دنیا خطر نمی داردکه خون مرده غم نیشتر نمی دارد
Ghazal 3751فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد
Ghazal 3752درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
Ghazal 3753ز بیم خار خورد در لباس دایم خونچو گل کسی که درین باغ دامنی دارد
Ghazal 3754عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد
Ghazal 3759ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد
Ghazal 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را
Ghazal 3760تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد
Ghazal 3761خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذردچو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد
Ghazal 3762فروغ روی تو چون از نقاب می گذردعرق ز پیرهن آفتا می گذرد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.