Saib Tabrizi: Nature and spring
تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بودشبنم خلد نظر باز گل روی تو بود
Ghazal 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود
Ghazal 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود
Ghazal 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود
Ghazal 3563خانه دل به صفا از نظر بسته بودفیض در کعبه مجاور ز در بسته بود
Ghazal 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
Ghazal 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Ghazal 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان میبودنفس سوختهام سنبل و ریحان میبود
Ghazal 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
Ghazal 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Ghazal 3580رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسودبلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود
Ghazal 3581جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود
Ghazal 3583طایری را که به دام تو گرفتار شوددانه در حوصله اش گوهر شهوار شود
Ghazal 3584گل رخسار تو هرجا که نمودار شودباغ بر شبنم گل بستر بیمار شود
Ghazal 3585کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود
Ghazal 3586چه بهشتی است که دستم کمر یار شودمغرب بوسه ام آن مشرق گفتار شود
Ghazal 3587کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟گل دستار من آن سایه دیوار شود
Ghazal 3592گل بی خار درین غمکده کم سبز شوددست در گردن هم شادی و غم سبز شود
Ghazal 3594از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟طفل را چون شب آدینه فراموش شود؟
Ghazal 3599گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟سبز اگر از تو شود بوته خارم چه شود؟
Ghazal 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Ghazal 3605دل عاشق تهی از اشک دمادم نشودبحر چندان که زند جوش کرم کم نشود
Ghazal 3606عشق را پرده ناموس نگهبان نشودبادبان پرده مستوری طوفان نشود
Ghazal 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.