Saib Tabrizi: Nature and spring
مرا به زخم زبان روزگار میگذردمدار آبله من به خار میگذرد
Ghazal 3764صباح مستی و شام خمار میگذردخوشی و ناخوشی روزگار میگذرد
Ghazal 3765ترا چه غم که شب ما دراز میگذرد؟که روزگار تو در خواب ناز میگذرد
Ghazal 3766ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
Ghazal 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را
Ghazal 3771حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟
Ghazal 3772سبکروی که ز سرپا نمی تواند کردسفر چو قطره به دریا نمی تواند کرد
Ghazal 3774دمید صبح، هوای شراب باید کردسری برون ز گریبان خواب باید کرد
Ghazal 3775رسید موسم گل ترک کار باید کردنظاره گل روی بهار باید کرد
Ghazal 3778نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد
Ghazal 3779شکوفه مغز شعور مرا پریشان کردفروغ لاله سر توبه را چراغان کرد
Ghazal 3780نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد
Ghazal 3781علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد
Ghazal 3783تو را به یوسف مصر اشتباه نتوان کردقیاس آب روان را به چاه نتوان کرد
Ghazal 3786اگر نشسته سفر چون نظر توانی کردز هفت پرده نیلی گذر توانی کرد
Ghazal 3787به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کردتمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد
Ghazal 3789دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد
Ghazal 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را
Ghazal 3791ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخوردز چشمه گهر شاهوار آب نخورد
Ghazal 3793عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟
Ghazal 3794ز می مرا تب لرز خمار میگیردز صیقل آینه من غبار میگیرد
Ghazal 3798ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد
Ghazal 3799نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد
Ghazal 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.