Nature and spring
میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Ghazal 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Ghazal 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Ghazal 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Ghazal 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Ghazal 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Ghazal 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
Ghazal 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Ghazal 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Ghazal 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Ghazal 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
Ghazal 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Ghazal 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش
Ghazal 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش
Ghazal 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Ghazal 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهشبرقی است که از چشم بود ابر سیاهش
Ghazal 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش
Ghazal 5089سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش
Ghazal 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Ghazal 5093حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش
Ghazal 5094شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش
Ghazal 5096در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش
Ghazal 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Ghazal 5100بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.