Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چشمی به گریه تر نشد از دود آتشمیارب چه بود مصلحت از بود آتشم؟
Ghazal 5807از شرم عشق بود مرا در نقاب چشمشد زان رخ گشاده مرا بی حجاب چشم
Ghazal 5816سرگرم عشقم از غم دستار فارغماز کفر و دین و سبحه و زنار فارغم
Ghazal 5818از موج اشک، کام نهنگ است مسکنموز برق آه، دیده شیرست روزنم
Ghazal 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهمهر تیر ناله ای که بود در کمان نهم
Ghazal 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Ghazal 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم
Ghazal 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
Ghazal 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایمبا صد هزار درد تسلی نشسته ایم
Ghazal 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایماز آخرت بریده ز دنیا گذشته ایم
Ghazal 5839این سطرهای آه که هرجا نوشتهایماز روی آن دو زلف چلیپا نوشتهایم
Ghazal 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفتهایمدایم ز شیشه پنبه به لب برگرفتهایم
Ghazal 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایممحراب را به سجده بتخانه برده ایم
Ghazal 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایمتعویذ بال چنگل شهباز کرده ایم
Ghazal 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایمتا از غبار، صفحه دل ساده کرده ایم
Ghazal 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایمدر آب تیغ، دام چو جوهر فکنده ایم
Ghazal 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیدهایمهر کوچهای که هست به عالم دویدهایم
Ghazal 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیدهایمدر غورگی به نشئه این می رسیدهایم
Ghazal 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Ghazal 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Ghazal 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
Ghazal 5878در کوی جان به قطع مراحل نمیرسیمتا گرد جسم هست به منزل نمیرسیم
Ghazal 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیمدر کوه قاف صید پریزاد می کنیم
Ghazal 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیمچون شعله التفات به هر خس نمی کنیم
Ghazal 5900پیش از گل رخسار تو افروخته بودمچون لاله به داغ تو جگر سوخته بودم
Ghazal 5901فریاد که از کوتهی بخت ندارمدستی که ترا تنگ در آغوش فشارم
Ghazal 5904آن قدر ندارم که سزاوار تو باشمآن به که گرفتار گرفتار تو باشم
Ghazal 5905از تلخ زبانان نشود پست خروشمطفلم، نتوان کرد به دشنام خموشم
Ghazal 5906دستی که به جامی نشود رهزن هوشمچون پایه تابوت گران است به دوشم
Ghazal 5909در هر که ترا دیده به حسرت نگرانمعمری است که من زنده به جان دگرانم