Ghazal 6058

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6059

نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6064

گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6074

سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6077

صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6079

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6089

از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6090

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6098

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6099

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6101

آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6107

بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6117

با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6136

حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6137

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6146

آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6148

دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟کبک کی از عهده شهباز می آید برون؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6151

گر بنالم خون ز چشم سنگ می‌آید برونور بگریم خار و گل یکرنگ می‌آید برون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6153

از تن خاکی دل صد پاره می آید بروناین شرر آخر ز سنگ خاره می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6163

سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟زلف مشکین یا کمند گردن آهوست این؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6166

گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببیندر رکاب ماه نو خورشید تابان را ببین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6176

سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمینآسمان رنگ قیامت ریخت گویا بر زمین

Saib TabriziGhazal4 min
Ghazal 6177

هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمینخط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمین

Saib TabriziGhazal5 min
Ghazal 6181

می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمینمی نهد در چین ز غیرت ناف و آهو بر زمین

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6191

ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتنز لفظ تازه دشوارست معنی را جدا گشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6200

ز دل مجموعه ای هر روز املا می توان کردنازین یک قطره خون صد نامه انشا می توان کردن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6210

ندارد حاصلی چون زاهدان خشک لرزیدنمی خونگرم باید در هوای سرد نوشیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6216

زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشنچراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6219

شب عیدست ساقی باده روشن مهیا کنتماشای مه نو را ز جام زر دو بالا کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6231

سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار منبه یک خمیازه گل می شود آخر بهار من

Saib TabriziGhazal2 min