Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت
Ghazal 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Ghazal 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Ghazal 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Ghazal 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Ghazal 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Ghazal 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Ghazal 1453نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست
Ghazal 1455خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست
Ghazal 1487(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)
Ghazal 1524همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته استشور این سلسله تا روز جزا پیوسته است
Ghazal 1533این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است
Ghazal 1536بس که مژگان تو بر دیده روشن زده استپرده دیده من کاغذ سوزن زده است
Ghazal 1537موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده استجوهر از آینه حسن تو بیرون زده است
Ghazal 1542روح را جسم گران مانع شبگیر شده استجای رحم است به سیلی که زمین گیر شده است
Ghazal 1544آخر حسن تو از خط به از آغاز شده استکه ز هر حلقه، در باغ نوی باز شده است
Ghazal 1559دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری استواله آیه رحمت نشدن بی بصری است
Ghazal 1570رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی استخار خشک و مژه اشک فشان هر دو یکی است
Ghazal 1572دست در دامن اندیشه زدن نادانی استساحلی دارد اگر بحر جهان حیرانی است
Ghazal 1584به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هستننهم پای در آن خانه که دربانی هست
Ghazal 1639ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت
Ghazal 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
Ghazal 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست
Ghazal 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست
Ghazal 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست
Ghazal 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست
Ghazal 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است
Ghazal 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است