Ghazal 2367

خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2381

آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2390

می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2441

نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشددر گوشت حلقه در گوش ثریا می‌کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2443

عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2466

از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2519

رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کندخون گرمم ریشه در فولاد چون جوهر کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2529

صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2530

دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2548

آن که از اوضاع خود دایم شکایت می‌کندخاطر دشمن فزون از خود رعایت می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2560

نفس را مطلق عنان رزق فراوان می‌کندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2586

گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2590

هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2595

کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنندرو به هر جانب که آرم سنگبارانم کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2633

مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2667

هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2682

عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شوددر میان شیر خالص موی رسوا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2688

آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامی‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2693

هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شودپرده بر هر کس که پوشی پرده دارت می شود

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2706

هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2709

گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2711

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2734

کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2760

می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2825

اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2845

به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد

Saib TabriziGhazal2 min