Ghazal 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4009

ز سینه ام نفس خوش برون نمی آیدنسیم خلد ز آتش برون نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4051

از بهر دل چه رنج عبث سینه می بردآیینه دان چه فیض ز آیینه می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4095

از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4097

زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4101

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4164

عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4183

مخمور را نگاه تو سرشار می‌کندبدمست را عتاب تو هشیار می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4213

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4251

کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4256

چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4277

دل روشن از ریاضت بسیار می‌شودآهن ز صیقل آینه‌رخسار می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min