Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده استوانکه می گویند عاشق مبتلایی بوده است
Jam-i Jam, chapter 96به ریا روی در خدای مکنپیش یزدان به زرق جای مکن
İstiftaBakı qəzetləri həzrət üləmadan soruşurlar ki, hal-hazırda Bakıdakı “kür” suyuna camaatın ehtiyacları var; aya bu su pakdırmı ki, camaat içə bilsin, yainki yox?Bu istiftaya belə cavab verilib: “Mövzuatı təşxis və təyin etməkdə üləmaya ehtiyac yoxdur: avamlarda təşxis edə bilərlər. Məəzalik… suyun üstündə açıq yer var, bilfərz, mütənəccis olubsa da, yağış vasitəsilə qətiyyən və yəqinən pak olub, heç bir şəkk və şübhə yeri yoxdur. Hər kəs istəsə, gedib təhqiq edə bilər”.
Cânâneye cân virmege uşşâka salâdurCânâneye cân virmege uşşâka salâdurCân virmez ü cânâne diler bu ne belâdur
Layla and Majnun, chapter 27چون نور چراغ آسمانگرداز پردهٔ صبح سر به در کرد
Sərdar Rəşidin iç üzüMahru özünə verilən tapşırığı unutmamışdı. O gecə saat on birdə otağında oturub, sərdar Rəşidin onu öz yanına çağırmasını gözləyirdi, çünki sərdar Rəşid Mahru olmadan yeməz, içməzdi, hər gecə onun şərab piyaləsini Mahru doldurmasaydı, dilinə şərab vurmazdı.Bu gecə nədənsə sərdar Rəşid Mahrunu çox təxirlə öz yanına çağırdı. Mahru sərdar Rəşidin otağına girdiyi zaman o, əlindəki qələmlə qabağındakı bloknota bəzi şeylər qeyd edirdi: O, Mahrunu gördüyü zaman qələmi yerə qoyub:
Ənisül-arifin, 23حاکم مطلق،خدای ذوالجلالقادر بی چون، قدیم بر کمال
Ghazal 22مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداختکه عشق روی تو آشوب در جهان انداخت
Töhfeyi-Sami, bölmə 186والد امیر خواجگی قزوینی است، جوانی بغایت مقبول و شیرین کلام بود و با اشراف سر و کار داشت و بمهم بعضی شاهزادگان قیام مینمود و در شروان کشته شد این مطلع از اوست :دارم از عشق رخت دیده ی خونابه فشان
Toxucunun hekayəsiVar idi İsfəhanda bir nəssac,Toxudu şahə bir gözəl dibac.
Ola bilməzYaxşılar pislər ilə yar ola bilməz, məncə,Pis adam yaxşı sənətkar ola bilməz, məncə.
Qit'a 3مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
Ghazal 21ز عشقت دل مسلم برنگرددز کویت باد بی غم برنگردد
Köçürə biləydilərDeyirəm nə olaydı cənublu qardaşıma,Mənim həyat suyumdan içirə biləydilər.
Dəllalların hiyləsiDəllallar ilə hiylədə şeytan da bacarmaz!Şeytan nəçidir, cin nədi, xortdan da bacarmaz!
Məktub yetişmədiIQışın dondurucu bir günü idi. Soyuq qılınc kimi kəsirdi. Göylər matəmlilər kimi, qara çarşaba bürünmüş, dağlar, çöllər ağ kəfənlə örtülmüşdü. Küçələrdə koma-koma duran qarlar üzərində qarğalar qorxaq baxışlarla gəzinirdi. Qalın palto, isti paltar geyinmiş adamlar bəzəkli və isti mənzillərindən çıxıb piyada, ya arabalar içində rahat-rahat küçələrdən keçirdilər. Bu dondurucu qış, bu sərt soyuq onlar üçün əyləncədən başqa bir şey deyildi.
Rubaiyat, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Ghazal 31هر که آید به در میکده دیوانه کنندآشنا هر که شود از همه بیگانه کنند
Qoyma gələ, saqiya, zahidi meyxanəyəQoyma gələ, saqiya, zahidi meyxanəyə,Dönməyə meyxanəmiz məscidi-viranəyə
Ghazal 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
Ghazal 32ما را به در میکده دادند اقامتای زهد ریایی بروی رو به سلامت
Hesab dostları1Narzan vannalarının qabağında, böyük bir qarağac kölgəsində, uzun skamyalarda adamlar cərgə ilə oturub dincəlir, növbə gözləyirdilər.
NatəvanÜzündə son bahar, ağzında yaşmaq,Sənin gözəlliyin solğun görünür.
Meymuna əl çalmaq öyrədən uşaqMeymuna əl çalmaq öyrətmə, balaO bir gün özünü oyada bilər.
Şuşa mollaları haqqındaHeyf, səd heyf, bu iş bulmadı əncam yenə,Üləma özlərini eylədi bədnam yenə.
Oruc tutmuşamBir gözələ baxmaram, gözdən oruc tutmuşam,Şimşək olub çaxmaram, sözdən oruc tutmuşam.
NənələrQocalıb əldən düşüb – əl çəlik, ayaq çəlik.Qucağına bir totuq nəvə alıb üstəlik.
ƏbədiyyətZərifa Əliyevanın xatirəsinə*Sükut içindədi muzey qəbristan,
Mən AdəməmMən Adəməm.Məhəbbət acısı,
Sureyi-vəş-şəmsdür rüxsari-zibası anunSureyi-vəş-şəmsdür rüxsari-zibası anun,Leylətül-me’rac iki zülfi-mütərrası anun.