Медина Гюльгюн
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Xalq şairi Süleyman Rüstəmə*Nə zaman ki, könlün düşdü tufana,
Hər obada bayram olaNə yaxşıdır yaz yağışı içindəBənövşələr ürpək-ürpək yuyuna.
Telefon xətlərindəTelefon xətlərində bir səs düşdü dünyayaTelefon xətlərində birləşdi ana, bala.
Çağla, Arazım, çağlaSularında damlanam,Başına mən dolanam.
XatirələrimYenə də kövrəldi körpəcə könlüm,Dil açdı danışdı gör necə könlüm.
SavalanSəni neçə şair saldı nəğməyə,Növbə mənə çatdı indi, Savalan.
Ömrün payız dayanacağıÖmrün payızınaqədəm qoyuram mən.
Şair ömrüBuludların qismətikövrəlmək oldu.
Təbrizim mənimTəbrizim-mənsizim*R.Rza*
Beşik başındaOturub beşik başındaNəvəmə laylay çalıram yenə.
Durnalar qayıdandaUca dağlar başındaYenə karvan yol eylər.
Bir yay sənsizBu yay görüşünə gələ bilmədim,Səninlə danışıb gülə bilmədim.
Xəzərə axşam düşürQaş qaralır, günəşin qürubuna az qalır,Sahil kimsəsizləşir, qumlar, üstə iz qalır.
Sənə gözüm demərəmSənə gözüm demərəm,Gözüm tovdan düşəcək.
Söylə, bu səadət deyilmi...Könlüm darıxanda çatırsan dada,Az qala özünü atırsan oda.
Nə yaxşı ki...Mən dənizi görəndəGözlərin düşür yada,
Susa bilmirəmGöydə qövsi-qüzeh naxışlananda,Otlar şeh altında par-par yananda,
Baharın sorağında...Yamanca tələsir günlərim mənim,Mənsə yoxuşları çətin qalxıram.
Saralmış yarpaqlarƏsdi payız küləyi,Nə dincəldi, nə yatdı.
AzərbaycanQızıl günəş göy üzündə güləndə,Nəğməsini quşlar bağ-bağ böləndə,
İnsanam mənMəni nə bənövşəyə,Nə lələyə oxşadın.
Şerim mənimQəzəbi şimşəklərdən,Atəşi ürəklərdən,
Harda bir atəş görsən...Harda bir atəş görsənAlovu dilim-dilim,
Şirin bir laylayamDağların başında bitən çiçəyəm,Hər əsən küləyə baş əymərəm mən.
Həyatdan istəyimBircə içimlik su, bir ovuc torpaq,Bir çinar kölgəsi bəs edər mənə.
Yer üzündə bir evim var...Yer üzündə bir evim varPəncərəsi günəşə.
Bir tara bənzəyirəmHər simi min nəğməli,Bir tara bənzəyirəm.
Sevincim, kədərimSevincim dünyaya sığmayır bəzən,Sanki sevincimə qərq olur aləm.
Dizlərim əyilsəÖmrün bahar çağı tufanda keçdi,Nə bir yol tövşüdüm, nə dizim əsdi.
Dözə bilməsəm dəOğlum Araza*İlk dəfə arxanca su atdım, oğul,