Микаил Мушфиг · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Zərif ayaqların nə qədər incə,Gözəl əndamını onlar xəfifcə
ÜrəkSən onun eşqilə, məhəbbətiləVurmadın ömrünü başa, ürəyim.
YarışHər kəsin əlində beşillik bir plan,Hər yerdə başlamış diqqətli axtarış.
Zəhra üçünİləri qoş, illəri,Ey mənim gözəl qızım.
Çoban (Əfsanə)Ey öz tarixinin memarı insan!Çox zaman göylərə baxdın hərasan.
EhtiyacQalsınmı fabrikdəDəzgahın bəndləri şirəsiz?
ƏməkDönüb keçmişlərə bir fikrə getdim,Öyrəndim insanın kim olduğunu.
ƏyyaşRuzgar… çovqun, qar, ətraf əsim-əsim əsmədə,Başlar köküsdə… lakin soqaqda bir qaraltı
GöygölMən bu gün Göygölü durğun gördüm,Göygölün şəklinə vurğun gördüm.
Həyat sevgisiAh, mən gündən-günə bu gözəlləşənİşıqlı dünyadan necə əl çəkim?
Hörmətli qəzetimizYadımdadır bu gün belə,Bir bəxtiyar sevinc ilə
Qurban olduğumBilməm, məni neçin atmış, unutmuş,Cövrü-cəfasına qurban olduğum.
MaralDolaşma sıldırım sal qayalıqda,Daşlar ayağını əzər, maralım!
RəqsƏcəb, sizmisiniz böylə oynayan,Yoxsa göy üzündə qartallarımdır?
SöyləGünlərim axışır bir uyğu kimi -Dərədən-dərəyə axan su kimi,
UstalarBu yeni il günəş deyil,Elektrik işığilə işıqlanan
Gəzdiyim yerlərƏsrlərdən bəri, illərdən bəriDərdinə qaldığım yerdir bu yerlər.
Güzgü qayıtdıMənim Ceyranım məktəbli bir qızOlur Bakının dağ hissəsində.
KönlümüŞimşək kimi buludları qovaraq,Verdim parlaq çiçəklərə könlümü.
QadınYoldaş, səfalətin uçrumlarındanSəni ilk qurtaran böyük xilaskar,
SəninçünO gün ki hicrana uğradı yolum,Qırıldı qanadım, qırıldı qolum.
Şəngül, Şüngül, MəngülBiri varmış, biri yoxmuş,Məzlumların dərdi çoxmuş.
Yalnız ağacOlduqca qayğılı, olduqca qəmli,Sadə mənzərəli, sadə görkəmli
Bizim otaqdaOtaq heyrət içindədirƏtrafında gurultu.
HəyəcanHƏYƏCAN**HƏR ŞEY COŞQUNDA...**
Su və küləkZaman gələrTorpaq bizdən
TozanaqYenə toz... aman, bu toz buludları nə istərBilməm səndən ey Bakı, sən ey atəş diyarı!