Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Рубаи 22دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست
Рубаи 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Рубаи 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Рубаи 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Рубаи 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Рубаи 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Рубаи 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد
Рубаи 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Рубаи 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Рубаи 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Рубаи 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Рубаи 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Рубаи 96گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم
Рубаи 110هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم
Рубаи 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Рубаи 118خورشید بچهر و سرو بالائی توخورشید نشاط را تو بالائی تو
Рубаи 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Рубаи 120سرگشته و زار و بیقرارم بی توآشفته و رنجور و فکارم بی تو
Рубаи 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Рубаи 127برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه
Рубаи 130دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Рубаи 133ناگه ز درم در آمد آن سرو سهیپر غم دل من کرد ز هر غصه تهی
Рубаи 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Рубаи 143ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی
Касыда 6تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟
Касыда 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Касыда 16فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب
Касыда 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Касыда 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند