Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ابر آزاری بلؤلؤ باغرا قارون کنددر چمن بیجاده از پیروزه سر بیرون کند
Касыда 46بوستان را مهرکانی باد زر آگین کندرنگ بستاند ز گلها باده را رنگین کند
Касыда 49هرکه جانان را بمهر اندر عدیل جان کندگر تواند جان خویش اندر ره جانان کند
Касыда 87مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر
Касыда 89نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر
Касыда 136ای جان من از آرزوی زلف تو پیچانبنمای یکی روی و ببخشای یکی جان
Касыда 163شد برگ رزان زرد ز آذر مه و آبانشد آب رزان سرخ چو بیجاده تابان
Касыда 173من آن کشیدم و آن دیدم از غم هجرانکه هیچ آدمئی نیست دیده در دوران
Кыта 21بهشت من بدو گیتی بجز سرای تو نیستمرا بهشت و سرا هم بجز برای تو نیست
Кыта 26ملکان را ز آسمان کبودچون تو هرگز کریم و راد نبود
Кыта 27فراق دیدن جانان دل و جانم دژم دارددلم پر آب و چین دارد تنم پر تاب و خم دارد
Кыта 33خدایگانا با تو زمانه ساخته باددلت فروخته باد و تنت فراخته باد
Кыта 38یاد نیاری ز قندهار وز نو شادنیز نگوئی حدیث بصره و بغداد
Кыта 44همیشه چشم دل و جان شاه روشن بادبروز مردیش از فتح ترک و جوشن باد
Кыта 55این چه بند است که بر من غم آن ماه نهاددل من برد و ره خون زد و دیده بگشاد
Кыта 87زان زرد شد از داغ و درد رویمزیرا که بوصل تو نیست رویم
Кыта 86هرگه که من از طلعت تو دور بمانمچون ماه ز روی خور بی نور بمانم