Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم
Кыта 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Кыта 105بر گرد مه ز عنبر ما هم زده سماطینچندین هزار خوبی پنهان بزیر زلفین
Кыта 106ایا شده ز تو مدحت گران و زر ارزانهنر نمائی و سرمایه هنرورزان
Кыта 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Кыта 112ای شهریار یار تو بس کردگار تواندیشه نیست گر نبود خلق یار تو
Кыта 125ای بگرد روز از شب قمر آوردهگرد مشگین بگرد قمر آورده
Кыта 126بر وی تو بروشنی از مهر و ماه بهزلفین تو ببوی ز مشک سیاه به
Кыта 127مشوش است دلم از کرشمه سلمیچنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی
Кыта 133خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Кыта 134ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Кыта 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Рубаи 6مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکردهاست نشان آن مه پیراسته را
Рубаи 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Рубаи 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت
Рубаи 34هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید
Рубаи 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Рубаи 44بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند
Рубаи 55آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد
Рубаи 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Рубаи 63چون کشته ببینیام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
Рубаи 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Рубаи 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Рубаи 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Рубаи 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Рубаи 80تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل
Рубаи 85هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم
Рубаи 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Рубаи 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Рубаи 89ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم