Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانیبه رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی
Касыда 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Касыда 198بتی را که بودم بدو روزگاریجدا دارد از من بد آموزگاری
Касыда 210ندانی درد هجر ای گل مرا زان زار گردانیدگر زارم نگردانی به داغ هجر گردانی
Таркиббанд 1نوبهار آمد کز او گیتی جوان گردد همیروی هامون همچو روی نیکوان گردد همی
Таркиббанд 6باغ و بستان را بسعی ابر کرد آباد بادصد هزاران آفرین حق بر ابر و باد باد
Кыта 8سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دلهاست و اندر دیدهام چون آفتاب
Кыта 12ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست
Кыта 24بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست
Кыта 28اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد
Кыта 43خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد
Кыта 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد
Кыта 58تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد
Кыта 72ای وصل تو آب و هجر تو آذرماننده تو نزاید از مادر
Кыта 76منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
Кыта 77ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
Кыта 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
Кыта 91نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم
Кыта 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Кыта 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Кыта 112ای شهریار یار تو بس کردگار تواندیشه نیست گر نبود خلق یار تو
Кыта 118ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته
Кыта 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله
Кыта 120ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده
Кыта 133خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Кыта 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Кыта 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Кыта 147چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی
Рубаи 10تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست
Рубаи 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت