Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Касыда 20نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب
Касыда 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Касыда 27کاخ ملک خوبتر ز خلد برین استبا همه دیدارهای خوب قرین است
Касыда 30ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج
Касыда 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Касыда 34ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید
Касыда 37تا ز آمدن دوست بر من خبر آمدگوئی سرم از ناز به خورشید برآمد
Касыда 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Касыда 67بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر
Касыда 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Касыда 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Касыда 72چون روز بر کشید سر از قیرگون حریربر کوهسار زر بگسترد چون زریر
Касыда 80شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Касыда 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Касыда 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Касыда 133آن غیرت یزدان نگر و قدرت یزداناز قدرت یزدان چه عجب غیرت چندان
Касыда 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Касыда 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
Касыда 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان
Касыда 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Касыда 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Касыда 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Касыда 185بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
Касыда 203دهد روی آن سرو سیمین نشانیز ماهی که بر سرو سیمین نشانی
Касыда 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Касыда 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Тарджибанд 2هوا شد عاشق آسا باز و صحرا دلبر آیین شدیکی را گریه رسم آمد یکی را خنده آیین شد
Таркиббанд 3تا چمن را آسمان با سیب و آبی جفت کردبوستان را روزگار از لاله و گل کرد فرد
Кыта 4ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلابر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا