Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
Рубаи 106تا بندهٔ آن رخان تابنده شدمهمچون سر زلفین تو تابنده شدم
Рубаи 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Рубаи 132ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماهنه تیره شبی به سان زلف تو سیاه
Рубаи 135گر برده دلم بر تو حاصل نبدیاز خون دلم دو پای در گل نبدی
Рубаи 138هرگه که کنی مصاف لشکر شکنیوز خشم و رضات شهد و شکّر شکنی
Маснавиز نزدیک این کهتر کهترانبنزدیک آن مهتر مهتران
Касыда 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Касыда 52تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
Касыда 63بتا گل رخ تو کرده از بنفشه سپردو زلف تست دو جراره بنفشه سپر
Касыда 96ز چین زلف مه نیکوان چین و طرازهمیشه سلسله ساز است با دو درع طراز
Касыда 111ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
Касыда 112ای میر بی نظیر و خداوند بی عدیلهمنام خویش را بهمه بابها بدیل
Касыда 113بود محال مرا داشتن امید محالبه عالمی که نباشد همیشه بر یک حال
Касыда 120ای آنکه ترا بوده بر اندام جهان دامچون بست ترا دست جهان دام بر اندام
Касыда 126هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
Касыда 139ایکام دل دوست و بلای دل دشمنروزه شد و دیمه شد و عید آمد و بهمن
Касыда 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Касыда 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Касыда 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Касыда 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان
Касыда 175مه نیسان شبیخون کرد گوئی بر مه کانونکه گردون گشت از او پرگرد و هامون گشت از او پرخون
Касыда 183ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاهاو فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه
Касыда 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Касыда 194ای ماه شبه زلف مشک خالیخالی نشود جانم از تو حالی
Касыда 199پوشیده مشگ ز ابر سیه چرخ چنبریکافور بر گرفت ز که باد عنبری
Тарджибанд 3بر گل سوری ز مشک تبتی پر چین کنیتا رخ من همچو زلف خویشتن پرچین کنی
Таркиббанд 5آن دلبری که خوبی بسیار یار اوستدردا که در دلم همه پیکار کار اوست
Кыта 3مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
Кыта 6نبود صعبتر از هجر بتان هیچ عذابکه شب و روز جدا دارد از من خور و خواب