Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چو باد خزان بر درختان وزیدهمه کس بموی خز اندر خزید
Кыта 74ای افسر زمانه و ای شاه روزگاراز دولت آفرید ترا آفریدگار
Кыта 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Кыта 114ایا خسرو راد آزاده خوترا داده ایزد همه آرزو
Кыта 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Рубаи 101از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
Рубаи 106تا بندهٔ آن رخان تابنده شدمهمچون سر زلفین تو تابنده شدم
Рубаи 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Рубаи 132ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماهنه تیره شبی به سان زلف تو سیاه
Рубаи 135گر برده دلم بر تو حاصل نبدیاز خون دلم دو پای در گل نبدی
Рубаи 138هرگه که کنی مصاف لشکر شکنیوز خشم و رضات شهد و شکّر شکنی
Касыда 1ای روا بر شهریاران جهان فرمان تراهرچه باید خسروانرا داده آن یزدان ترا
Касыда 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Касыда 7چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
Касыда 8سرخگل بشکفت وزو شد باغ و بستان بابَهاخلد بگشاده است گویی سوی بستان بابها
Касыда 22ای میر جهانگیر چو تو دادگری نیستچون تو بگه کوشش و بخشش دگری نیست
Касыда 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Касыда 36ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر بایدببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید
Касыда 38چون شمال مهرگان اندر هوا پویا شودزاغ گنگ اندر میان بوستان گویا شود
Касыда 54هرکه او را میل خاطر سوی ارزانی بوداو برنج و خواری ارزانی و ارزانی بود
Касыда 60باد فروردین به گیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر
Касыда 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Касыда 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Касыда 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Касыда 120ای آنکه ترا بوده بر اندام جهان دامچون بست ترا دست جهان دام بر اندام
Касыда 126هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
Касыда 139ایکام دل دوست و بلای دل دشمنروزه شد و دیمه شد و عید آمد و بهمن
Касыда 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Касыда 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Касыда 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان