Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Касыда 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Касыда 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Касыда 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Касыда 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
Касыда 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Касыда 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Касыда 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Касыда 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Касыда 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Касыда 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Касыда 198بتی را که بودم بدو روزگاریجدا دارد از من بد آموزگاری
Касыда 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Касыда 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Таркиббанд 3تا چمن را آسمان با سیب و آبی جفت کردبوستان را روزگار از لاله و گل کرد فرد
Кыта 10بسرای سپنج مهمان رادل نهادن بممسکی نه رواست
Кыта 17همیشه شاه شدادی ز بخت خویشتن شاد استبملک اندر چو پرویز است و بد خواهش چو فرهاد است
Кыта 19گوشی که در حلقه او بود لفظ تومالیده سفاهت هر بدگهر شده است
Кыта 45جایگاه شاه یا برگاه یا بر تخت بادوز بداندیشان او روی زمین پردخت باد
Кыта 61ای آنکه همیشه دل تو رادی جویدطبع تو همه گرد در رادی پوید
Кыта 71برخیز و بمیخانه خرام ای بت کشمیرمی خور که بمی گردد اندوه جوان پیر
Кыта 78بوصل اندرون یافتم کام خویشرهاندم ز دام غم اندام خویش
Кыта 79دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
Кыта 83ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Кыта 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Кыта 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Кыта 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Кыта 94سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
Кыта 118ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته
Кыта 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله