Сеид Азим Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Dərbənddə Şüai, Qümri oldu şair,Qümrinin olub indi kitabı zahir,
Gər oldu mənim canıma canan varisGər oldu mənim canıma canan varis,Zahid, ola iymanuva şeytan varis,
Verdi mənə ol yari-vəfadar qədəhVerdi mənə ol yari-vəfadar qədəh,Sərməst idim, etdi məni huşyar qədəh,
Gəl, qılma təbiba, mənə əfsanə əlac!Gəl, qılma təbiba, mənə əfsanə əlac!Olmaz bilirəm xəsteyi-hicranə əlac.
Qılıb hər tarına bir binəvanı mübtəla zülfünQılıb hər tarına bir binəvanı mübtəla zülfün,Olubdur əhli-eşqə, ey sitəmgər, min bəla zülfün,
Ölmə eşəgim, sabah olur yazÖlmə eşəgim, sabah olur yaz,Yonca bitibən işin olur saz.
Bir yaxşı üçün yaman sevərlərBir yaxşı üçün yaman sevərlər,Gül xatirinə tikan sevərlər.
Aləmdə səsim var mənimƏmərəm ləblərini ta nəfəsim var mənim,Tutiyəm şəkkərə, ey gül, həvəsim var mənim.
Kitabın yazılma səbəbiBu səbəbdən mən, ey həmidəsiyər,Eylədim nəzm çox hekayətlər.
Hekayət (var idi bir vəziri-dəryadil)Var idi bir vəziri-dəryadil,Elmi-rəmlü nüçumdə kamil.
Həzrəti-İbrahim əhvalatıBir sitarəpərəst şəxsi-əlilƏzqəza oldu mehmani-Xəlil.
Həmədan kəndinin hekayəsiHəmədan ölkəsində xud əlanVardı bir qəryə, xəlqi çox nadan...
Həccacın seyidləri qırmasıNecə ki, Yusif-ibn HəccacıNəql edirlər o sahibi-tacı,
Alimlərə hörmət haqqında moizəCəfər, ey nuri-dideyi-Seyyid,Qönçeyi-novrəsideyi-Seyyid,
Cahil ata ilə alim oğul hekayəsiBir təvangər əvami-dəryadilGöndərir oğlun elm edə hasil.
Mir Cəfərə xitabCəfər, ey qönçeyi-gülüstanım!Ey mənim bülbüli-xoşəlhanım!
Arvadını boşamış kişi hekayəsiVerdi bir şəxs övrətinə təlaq,Vəchin ondan soruşdu bir sarsaq.
Bir axmağın hekayəsiVar idi Baxərəzdə bir əhməq,Vəh, nə əhməq ki, əbləhi-mütləq.
Sadəlövh nökərSeyyida, olma əhməq ilə yar,Ta səni əhməq etməsin zinhar.
Qafqaz müsəlmanlarına xitabƏssəlam, ey əhaliyi Qafqaz,Ey rəisani-sahibül-ezaz!
Çoban əhvalatı (Nagahan şəhrə gəldi bir çoban)Nagahan şəhrə gəldi bir çoban,Gəzdi bazari haimü heyran.
Loğmanın vəqəsi (Dedi bir kəs cənabi-Loğmanə)Dedi bir kəs cənabi-Loğmanə:Ey hünərvər, həkimi-fərzanə,
Sünnü, şiə və əliallahiBir nəfər şiə ilə bir sünniBir-birindən acıqlı, həm kinni,
Oğluma nəsihət (Cəfər, ey sərvi-sərfərazi-pədər)Cəfər, ey sərvi-sərfərazi-pədər,Məhrəmi-sirri-eşqi-razi-pədər.
Xəlifə və BəhlulEtdi Harun bir gün əzmi-şikar,Gəldi dərya kənarın etdi qərar.
Musa peyğəmbər və yoxsulBir zaman Turə Həzrəti-MusaAzim olmuşdu, ol kəlimi-xuda.
Münəccim əhvalatı (Var idi bir münəccimi-dana)Var idi bir münəccimi-dana,Nəzərində əyan nücumi-səma.
İskəndərin vəqəsi (Nəql edirlər ki, bir gün İskəndər)Nəql edirlər ki, bir gün İskəndərEylədi bir xərabə sarı güzər.
Mircəfərə xitab (Cəfər, ey ahuyi-biyabanım)Cəfər, ey ahuyi-biyabanım,Ey biyabani-dildə ceyranım!
Hekayət (Var idi bir maral çox ətşan)Var idi bir maral çox ətşan,Gəldi bir çeşmə üstə ol heyvan.