Сулейман Рустам
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Yaşadı, həmişə özündən dedi,Göydəki günəşə özündən dedi.
Yenə bəziləriKöhnəlikdir – dedi – bozbaşla qutab, bəziləri,Bağladı xeyli bu mənada kitab, bəziləri.
Dilimə dəyməMən sənin dilinə dəymirəm, cəllad,Gəl sən də bu ana dilimə dəymə!
Anam dilli qardaşımDinlə qan qardaşını, qabar əlli qardaşımMən sözlü, mən arzulu, mən könüllü qardaşım,
MəhəbbətimdirMəni zirvələrə pərvazlandıranBaharı xəzansız səadətimdir.
Güclüdür, məncəDoğma vətənimin gülüstanınaQoymaram uzansın hər qara pəncə.
Haqlı deyilsən...Bir nankora*Bir güzgüyə bax gör ki, günü ağlı deyilsən,
O taylı gözələMən nələr çəkmədim sənin yolunda,Sənə toxunmasın ürək sözlərim.
Min könül qalacaqYaxamda xatirə səndən bir incə gül qalacaq,Gözümdəsə əbədi canlı bir şəkil qalacaq.
Bir xatirəHər kim ki, zəhər içsə gözəl yarın əlindən,Olmaz, bilirəm, zərrə peşiman əməlindən.
Könül mahnısıDinlə, a Təbriz gözəli,Mən səni sevdim sevəli.
Dilbərin gəlinlik eviDilbər totuqca qızdı, onu verdilər ərə –Aclıqdan ölməsin deyə dövlətli bir yerə.
Vətən yandıO qədər nalə etdim ki, qızardı lalətək bağrım,Baxıb öz dövrəmə gördüm qərənfil, yasəmən yandı.
TanışdırQəfəsdən qurtulmuş yaralı şirəm,Zəncir vura bilməz cəlladlar mənə.
Ürəyim parçalanırMəncə, hər doğru məhəbbətdə siyasət olmaz,Olsa bir azca siyasət, o, məhəbbət olmaz.
O gün gələcəkLəpələr qanlıdır Arazda yenə,Nalə var çaldığım bu sazda yenə.
Dülgərin arzusuBir qoca dülgərə rast gəldim dünən,Hərbi paltarıma diqqətlə baxdı.
Cənub həsrətiI**Yenə şair ürəyim döndü qana,
Yenə durnalarQanadlılar dünyasının şairlərindən,Durnalardan söhbət açmaq istəyirəm mən.
Yoruldum demərəmHər mahnım, hər şerim öpüb, öpəcək,Xalqın dodağını qızılgül kimi.
Dədələr, babalar ocağındayamKönlümdə bir dərya nəcib arzular,Yenə dərdli Araz qırağındayam.
Özümü gördümYenə min arzuyla çıxdım səfərə,Araz sahilində izimi gördüm.
PiyaləmAyrılıqdan odlanan bağrımda laləm var mənim,Titrəyən kirpiklərimdə qanlı jaləm var mənim.
Dözə bilmirəmAraz sahilində hər bahar çağıBir an həyəcansız gəzə bilmirəm.
Şair Səhəndə cavabYaradan əlini sıx Süleymanın,*O, el dərdi bilən yüksək insanın.*
Səbuhini düşünərkənÖz masamın arxasında narahatam yenə mən,Şair kimi Səbuhini düşünürəm səhərdən.
Partizan əliUnutmaram, ömrüm boyu komsomolçu ƏlininDüşmənlərlə vuruşunu Qarabağ meşəsində.
Gülbahar– Danış, danış, Gülbahar,– Olum tanış, Gülbahar,
7 noyabrOktyabr inqilabının ildönümü günü 7 noyabrdı. İran torpağında olan sovet adamları bu günü böyük iftixar hissiylə, faşizm üzərində qəti qələbəyə inamla qarşılayırdı. Mən mehmanxanadaydım. Birdən Təbrizin baş küçəsindən uğultular, gurultular qopdu. Balkona çıxdım. Atları addım-addım, ağır-ağır gedən bir fayton nəzərimə çarpdı. Faytonun dalınca yüzlərlə adam “urra” deyə bağırırdı. Faytondan əhalinin üzərinə vərəqlər göyərçinsayağı uçurdu.Bu nə işdir, nə olmuşdur? Mənə elə gəldi ki, təbrizlilər 7 noyabr gününü qarşılayır. Faytonun içindəki adam mənə çox tanış gəldi. Bəli, bu “Şahin” qəzetinin sahibi Ağazadə idi.
Gəldi-gedərDörd pərdəli komediya*İştirak edənlər