Тофик Байрам · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Üzündən öpməyə çatmazdı boyum,Bir az da qalxardım pənxəmin üstə.
Əsgər anası...Ay əsgər anası, gözlərin aydın!Şad xəbər qapını döyməyə gəlib.
Ərik ağacıAtamın əziz xatirəsinə*Hər cür ağac vardı bizim həyətdə,
Ucuzlaşmış kitablar...Bu dükan təklənib günahkar kimi,Çıxıb dükanların sıx cərgəsindən
Vaqifin məqbərəsi önündəZəmanənin hər üzünü görə-görə,“Görmədim” ilə sona çatdı söz vuruşun.
Səttar Bəhlulzadənin xatirəsinəO fırça barmaqlar büküldü birdən,O mavi gözlərin işığı söndü.
Vurğun dedim...Vurğun dedim, –Qafqaz dağı
Atanın arzusuQəşəngdir oğlumun xurmayı saçı,Qaşları qaradır, gözləri qonur.
İnamım, əqidəmYaşaya bilərəm odsuz, ilhamsız,Yaşaya bilərəm çörəksiz, susuz.
Oğul məhəbbətiİlk dəfə dünyaya sanki göz açdım,Mən yaşa dolmamış ağıla doldum.
Şair qocalmazDeyirsən şairlər niyə qocalır?Ömür bahar olsa, şair qocalmaz.
Nəğmə çələngiSevdiyim sənətkarın şərəfinə*Yığışsın məclisə əhli-ürfanlar,
Cavanlar... cavanlar...Ay mənə süd verən ağbirçək ana,Ay mənə dərs deyən əziz müəllim.
Dənizdən gəlirəm...Elə ki, sahilə yanaşır gəmi,Görüş həsrətilə ürəklər əsir.
Heykəl qarşısındaZəmanə şahları endirib taxtdan,Şeri qartal tək qaldırıb göyə.
Sənətin məcnunuİlahi eşq ilə alışıb yandın,Qəlbin öz odundan gileyli oldu.
Dil pəhləvanıAğzı köpüklənir uca kürsüdən,Söyləyir: – Canım da qurbandır sizə.
Onun məzarıDöşünə döyərdi o kürsülərdə,Əliylə sinəsi əlbəyaxaydı.
Hava quldurlarıHava quldurları yaman çoxalıb,Yerin caniləri qalxıb göylərə.
Tərif-təhqirƏvvəl təriflədin məni bolluca,Gördüm yavaş-yavaş xərifləyirsən.
Şövkət ƏləkbərovayaOxudun “Qarabağ şikəstəsini”,Ürəyim alışıb yandı közünə.
Hara yazaq?Uşaqlıqdan bilirəm ki, Yer kürəsindəNeçə faiz quru yer var, neçə faiz su
Bacı-qardaşKənddə bir tanınmış həyət-baca var,Burda günlər keçir sakit, mehriban.
Xəzər çimərliyindəNədir ürəyimi burda incidən? –Çimərlik qapqara, sahil natəmiz.
Gözün götürmürMən atəş, sən quru, soyuq taxtasan,Kükrəyən ilhamı gözün götürmür.
Cavidin məzarıQəlbimizdə xəlvətiÇəkdik ahu-zarını,
Boyalı əllərindəTutduğun pediküldəƏtriyyat zavodu var:
Sahibsiz ev– A qonşu, bu evin sahibi hanı?– Deyirlər evlənib, köçüb şəhərə.
İki qocaQoca var sinəsi geniş Mil düzü,Adı and yeridir elin, Vətənin.
Min şükürQaz dedi qarğaya: – Çox qarıldama,Hər səsin çıxanda ətim ürpəşir.