Произведения
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Arıyam, zəhmətkeşəm,Bal, mum çəkməkdir peşəm.
Əvvəl və indiƏvvəl kəbin kəsərdi bir kəllə qəndə molla,Gündə nikah oxurdu dörd-beş həpəndə molla.
Ey xirməni-gül gülşəni-ruxsaruna qurbanEy xirməni-gül gülşəni-ruxsaruna qurban,Sərvü çəməni qamətü rəftarunə qurban.
BalıqçıyamBalıqçıyam, balıqçı,Bir dənizim var mənim.
Səadətnamə, 86سخن حق، مشبهی لئیمحرف و آواز گفت هر دو قدیم
OlduQafil gördüm Ərzurumun elini,Bizim yerlər gözlərimdə cəm oldu.
GözəldiEy şeyx, incik olma Yaxşı xanımdan,Arif olan hər insana gözəldi.
Отдельное стихотворение 2چند در طلب پیر مغان می کوشمتا در کف او جام پیاپی نوشم
BilmərəmHiyləgər gözünlə aşiqə baxma,Eşqin kamanını ata bilmərəm.
SonBəlkə son bahardı, bəlkə son qışdı,Diz çöküb torpağa enməyim də son.
Ərəblinski teatr tariximizdə unudulmaz sənətkardırAzərbaycanda teatr sənətinin doğuluşunda görkəmli rol oynayan simalardan biri Hüseyn Ərəblinskidir. 1906-cı ildə Sarabski ilə bir yerdə Ərəblinski ilə ilk dəfə tanış olduğum günləri yaxşı xatırlayıram. Ərəblinski o zaman teatr tamaşaları göstərən bir qrup təşəbbüsçülər – həvəskarlar ilə bir yerdə oynayırdı. Ərəblinski hələ o vaxt həvəskarlar arasında özünün aktyorluq sənətinə bəslədiyi tükənməz arzusu, səmimiyyəti, coşqunluğu ilə başqalarından çox fərqlənir və yüksəkdə dururdu.O, məşğələlərdə də özünü səhnədə olduğu kimi hiss edirdi, rolunun xüsusiyyətlərini bütün incəliklərinə qədər yaşayırdı, tamaşaçının fikrini, duyğusunu məharətlə öz əlinə alırdı.
Sofiyə-zahidəSofi! Gəl öyrən həyatın tərzini heyvandən,Dersən insanəm, fəqət bibəhrəsən ürfandən.
İşıqlar yandıQızım Fidana*Günəş çoxdan üfüqlərdən rəngini çəkdi;
Стихотворение 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Bən kiməmSoranlara, bən bu yurdunAnlatayım nəsiyəm:
Nə o dindi, nə də mən...Yada düşdü ülkər gözlüm,Könlüm quşu ucar oldu.
Кыта 4شنیدم کارفرمایی نظر کردز روی کِبر و نَخوَت کارگر را
Ürəkİpək telli, zərif qəlbəQurğuşun tök qəlpə-qəlpə.
Газель 32رفتم و بیشم نبود روی اقامتوعده دیدار گو بمان به قیامت
Arizin kim ol rüxi-pürnuri-tab üstündədirArizin kim ol rüxi-pürnuri-tab üstündədir,Suyə bənzər kim, həmişə afitab üstündədir.
Miz arxasındaGündüzlər gəzirəm bizim şəhəri,Axşamlar qonuram öz budağıma.
“Dağılan tifaq”Cümə günü, oktyabrın 29-da Hökumət Teatrında Dövlət teatrı aktyorları tərəfindən türkcə “Dağılan tifaq” adlı pyes oynandı. Əsərin özündə bir çox qeyritəbiiliklər və qarışıq nöqtələr vardır ki, bunları nə qədər yazmaq arzusunda olsaq da, şərait namüsaidliyindən, məəttəəssüfanə, bacarmırıq. Fəqət gələcəkdə bu xüsusda yazmaq üçün mümkünat olacağı zənnindəyik. Bu dəfə isə yalnız aktyorların oyununu yazmaqla irtifa edəcəyik.Oyun qəhrəmanı Nəcəfbəy rolunda Abbasmirzə Şərifzadə idi. Hər bir şeydən əvvəl onu xatırladım ki, birinci pərdədə tək danışırkən və ikinci pərdədə kağız oxuyurkən, rəcz oxurcasına, bərkdən və yersiz olaraq sərt danışırdı. Bizə qalırsa, bu sözləri yalnız düşüncə olduqları üçün qırıq-qırıq təzahür edilərək, olduqca kölgəli və dumanlı deməli idilər. Əvvələn, bir aktyorun səhnədə tək danışdırılması, əsasən, qeyri-təbii bir şeydir. Biz həyatda öz-özü ilə danışan (normal) bir adam görmərik. Fəqət madam ki, əsər köhnə məktəb ilə yazıldığından belə nöqtələrə təsadüf edilir, o zaman bunu heç olmasa, bir rəcz kimi deyil, bulanlıq bir tövr ilə söyləməlidir. Biz, məəttəəssüfanə, təsəvvür etdiyimizi olduğu kimi təsəvvür edə bilmirik. Fəqət bir qədər düşünülərsə, dediklərimizin anlaşılacağı zənnindəyik.
Mirzə Melkum xana“Kəmalüddövlə” çapdan çıxandan sonra Melkum xana yazacağım məktubun surəti**Mənim əzəmətli qardaşım! Ey mənim kimi qəmlərə mübtəla olan, arzusuna çatmayan, arzusunun oxu heç bir yerdə hədəfə dəyməyən və öz müasirlərinin qabiliyyətsizliyindən və anlamazlığından təngə gələn!
SaqininVarmı mənim kimi bir qanı dolmuş,Eyşin qurmuş otağında saqinin.
Nəğmə çələngiSevdiyim sənətkarın şərəfinə*Yığışsın məclisə əhli-ürfanlar,
HardasanSən – qəhqəhə,Mən göz yaşı.
Otuz yeddidəYazıçı seyid hüseynSatmadı bir nəfəri
UlduzlarBəzən titrəşərək parlayırsınızGöylər bağçasında lalələr kimi,
Xacə HafizHafiz, ey mürşidi-sütudəsiyər!Hafiz, ey ustadi-şerü hünər!
Yüzdə mindimiO gözəl varağın, xətti-camalıÖzü bir, mətləbi yüzdü, ə, mindimi?