Məczub Təbrizi: Təbiət və bahar
Qəzəl 219
ای سر سروقامتان خاک ره نیاز توعجز تمام خوشنما در بر کبر و ناز تو
Qəzəl 222دو عالم دو چشم است حیران توکجا فکر ما و کجا شأن تو
Qəzəl 224ای نه فلک از بحر عطای تو حبابیوی هشت بهشت از چمن لطف تو بابی
Qəzəl 235یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقیگنجت اگر دهد رو در گوشه وثاقی
Qəzəl 238گرت هواست که در دیدهای جهان بنماییچنان که هستی باید که آنچنان بنمایی
Qəzəl 251گل رنگ و رو ببازد گر در چمن درآییگوش از صدف کند در چون در سخن درآیی
Rübai 10مجذوب شناخت کار هر بیهده نیستمستی چه شناسد آن که در میکده نیست
Rübai 23آن گل مگر از پرده برون میآیدکز رنگ بهار بوی خون میآید
Rübai 47بر خاک فتاده سرو از رفتارتخاموش نشسته غنچه از گفتارت
Rübai 52میگفت به سرو در چمن فاختهایهر چند به ما سایه نینداختهای
Rübai 68بلبل چو تو راز دوری گل الم استخاموش اگر دمی نشینی ستم است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.