Şəms Məğribi: Təbiət və bahar
چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ماچه گنج بود که بنهاد یار در دل ما
Qəzəl 7بهدست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما
Qəzəl 11ای بلبل جان چونی اندر قفس تنهاتا چند درین تنها مانی تو تن تنها
Qəzəl 35بیدل و دلدار نتوانم نشستبیجمال یار نتوانم نشست
Qəzəl 45از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت
Qəzəl 62بتم باهر سری هر سو سروکار دگر داردغمش با هر دلی سودا و بازار دگر دارد
Qəzəl 80نهان بصورت اغیار یار پیدا شدعیان بنقش و نگار آن نگار پیدا شد
Qəzəl 82مست ساقی خبر از حام و سبوئی داردتو مپندار که او مستی ازین می دارد
Qəzəl 88سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّلبا آنکه جز او هیچ شهی نیست گدا شد
Qəzəl 107او چون فکند خویش تو خود را میفکنشاز خود شکسته است ازین بیش مشکنش
Qəzəl 119هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیمهر جا که رسیدیم سر کوی تو دیدیم
Qəzəl 129من که در صورت خوبان همه او میبینمتو مپندار که من روی نکو میبینم
Qəzəl 134گه چو چنگم و گاه چو نی بنوازمگه بهر ساز که سازی تو مرا میسازم
Qəzəl 148پیش و قد ریش از سر و گلستان دم مزندر تماشای بهار و باغ و بستان دم مزن
Qəzəl 162آغاز مشتریست به بازار آمدهخود را ز دست خویش خریدار آمده
Qəzəl 171دارد نشان یارم هر دلبری و یاریبینم جمال رویش از روی هر نگاری
Qəzəl 172تو نگارا به لطافت همگی جان و دلیگرچه ساکن شده در مملکت آب و گلی
Qəzəl 178تا تو اندر مراتب عددیگه دهی و گه هزار و گاه صدی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.