Abdulla Şaiq: Təbiət və bahar
Ey çeşmimin önündə mücəssəm, vətən, vətən!Qəlbim kimi ələmlərə həmdəm, vətən, vətən!
Payızın son ayıA bağça, barlı bağım,Ay üzümlü çardağım!
Əkin nəğməsiÇək, şumla yeri, durma daha, qaşqa kəlim, çək!İndi sənə yem, su verərəm, durma, kəlim, çək!
KöçMay olcağın el köçür yaylaqlara,Səs-küy düşür meşələrə, dağlara.
PayızPayız olur, əsir soyuq küləklər,Solur dağda, çöldə əlvan çiçəklər.
CütcüCütçü, əkinçi baba,Bahar gəlir, qalx daha!
İyirminci əsrə xitabMəzlumların ümidisən, ey əsri-pürxətər!İzlər böyük addımlarını bir sürü bəşər!
Yad et!Vəqta ki gülər bahari-amal,Hər yerdə yaşıllanır çəmənlər.
BaharHaydı, bu boranlı qış da bitdi.Alqışladığım bahar yetdi.
DağlarÇeşməli yaşıl dağlar,Yazdır, gül, açıl, dağlar.
BaharBağçalarda açır gül,Fərəhlənir hər könül.
Vətənə qayıdarkənEy bulanıq Kür, dərə, səhra, çəmən!Bu görünən sənmisən, ah, ey vətən?!
Vərəmli həyatƏsir doğuldum, əsir getdim, ah, gənc ikən.Vərəm ciyərlərimi dəldi, ömrümü biçdi.
Bir mələkə“Molla Nəsrəddin” məcmuəsinə*Mahtablı gecə... Kənari-dərya,
Son baharNoldu rəngin çiçəklərin açman!Güllərindən dəmət yapdım bən,
Dağlar sultanıDan atınca xoruz, beçələr banlar.Dağ-dərədən çəkilməmiş dumanlar,
Biri sənsən mələkciyim, biri mənQonşuda qarşı-qarşıya görünənİri camlı, genişcə pəncərədən
Bəradərim FiridunbəyəTƏQDİM ETDİYİM RƏSMİMİN ALTINA*Qəlbinə yəs, iğbirar açan
Uşaq və bənövşə(Ruscadan iqtibas)U ş a q
Dan ulduzuOt-ələfsiz bir çöl idi, qorxunc, dəhşətli zülmətQapamışdı hər tərəfi, hökm edirdi fəlakət.
Əsrimizə xitabBilməm bu qanlı səhnənə, ey əsri-məymənətİzhari-nifrət etməli, yainki təhniyət?
Arazdan TuranaBin göl ətəklərindən coşğun Araz axaraq,Yıldırımlı, qartallı qayalara çarparaq,
Unudulmuş parçalarBağrımı qan eyləmiş ay üzlü bir gül yanaq,Mən ölməsəm, vüsalı nəsibim olmayacaq.
Şərq gözəlinəŞəfəqlər sökərkən öpüşlərindənYaranmış al, incə yanağın sənin!
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.