Pərakəndə şeir 7

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 13

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 21

بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 28

Güllərə rəng verib çünki vəfadarlığımız,Sərvi heyran eləyib bunca havadarlığımız.

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 30

(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 31

اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 34

قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 36

(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 38

بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 45

(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 53

سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 55

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 58

بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 65

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 72

سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 73

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 103

تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.