İmadəddin Nəsimi: Təbiət və bahar
ساقیا آمد به جوش از شوق لعلت جان ماخضر مایی، می بیار از چشمه حیوان ما
Qəzəl 15ای رموز لوح رویت عنده امالکتابکرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب
Qəzəl 17چون گشودم فال بخت از مصحف روی حبیبآیت نصر من الله آمد و فتح قریب
Qəzəl 24عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است
Qəzəl 27امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیدهها را نور و دلها را صفایی دیگر است
Qəzəl 29گفتمش زلف تو مأوایی خوش استگفت خوبان را همه جایی خوش است
Qəzəl 30ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است
Qəzəl 32مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است«رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است
Qəzəl 39چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده استدر سر من هوس جام و شراب افتاده است
Qəzəl 46مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست
Qəzəl 47بیار باد صبا شمه ای ز طره دوستکه آفتاب جهانتاب زیر سایه اوست
Qəzəl 48الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست
Qəzəl 49لوح محفوظ است پیشانی و قرآن روی دوست«کل شی ء هالک » لاریب اندر شأن اوست
Qəzəl 51مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیستمرد حق بین معنی سر خدا داند که چیست
Qəzəl 54جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیستناز و نعیم هر دو جهان بی تو هیچ نیست
Qəzəl 55هر که با جام می لعل لبش همدم نیستدر حریم حرم حرمت ما محرم نیست
Qəzəl 58نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیستگناه بخت من است این ترا گناهی نیست
Qəzəl 59خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت
Qəzəl 61ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشتمصحف روی تو را خامه تقدیر نوشت
Qəzəl 63خون ببار از مژه ای دیده! که دلدار برفتمونس جان و قرار دل بیمار برفت
Qəzəl 64هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت
Qəzəl 68گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج
Qəzəl 70می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد
Qəzəl 71رفتم اینک از سر کوی تو ای جان! خیر بادزحمتی گر بود کردم بر تو آسان خیر باد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.