İmadəddin Nəsimi: Təbiət və bahar
نگارا بیسر زلفت پریشانم، به جان توبه جز زلفت نمیخواهد دل و جانم، به جان تو
Qəzəl 241عاشقم بر قامت رعنای توحسن میبارد ز سر تا پای تو
Qəzəl 246با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به
Qəzəl 247باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداختهوز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته
Qəzəl 248ای خیال چشم مستت خون صهبا ریختهزلف مشکین تو را سرهاش در پا ریخته
Qəzəl 249ماییم دل ز عالم بر زلف یار بستهاز دست پرنگارش دل در نگار بسته
Qəzəl 250ای بر گل عذارت ریحان تر نوشتهوز مشک سوده نسخی بر گلشکر نوشته
Qəzəl 252ای رخ ماه پیکرت شاهد بر پری زدهحسن تو در جهان جان تخت سکندری زده
Qəzəl 253ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمدهگل ز رخ تو منفعل، لاله به هم برآمده
Qəzəl 257تا بر اطراف سمن مشک ختن ریختهایدر گل آتش زدهای، آب سمن ریختهای
Qəzəl 258ای ماه من چرا ستم از سر گرفتهایوز من چه دیدهای که نظر برگرفتهای
Qəzəl 259بر گل از عنبر تر نقطه سودا زدهایآتشی در جگر لاله حمرا زدهای
Qəzəl 260بر گرد مه ز مشک خطی برکشیدهایخورشید را به حلقهٔ چنبر کشیدهای
Qəzəl 263گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی
Qəzəl 264یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟دوش بودی یار من، امروز یار کیستی؟
Qəzəl 265ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتیجز تو که دارد این چنین خوب و لطیف قامتی
Qəzəl 266ای باغ جنت از گل روی تو آیتیوصف کمال حسن تو ما لا نهایتی
Qəzəl 271ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاریکی بود و کجا باشد مثل تو دل آزاری
Qəzəl 284اگر میرم ز ناز نازنینیبرافشانم ز شادی آستینی
Rübai 55چون غنچه گل خنده زنانی، ای دلتو بی خبر از باد خزانی، ای دل
Rübai 60من ذکر تو از مرغ چمن می شنوموز لاله و سنبل و سمن می شنوم
Rübai 61من بوی تو از گل و سمن می شنومنام تو ز بلبل چمن می شنوم
Rübai 77ای روی تو گلبن گلستان همهنوش لب تو چشمه حیوان همه
Əlavə 3ای مطلع خوبی رخ چون ماه تمامتبرخاسته غوغای قیامت ز قیامت
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.