Qəzəl 73

تا از لب و چشم تو به عالم خبر افتادصد صومعه ویران شد و صد خانه برافتاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 74

تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاداز پرده بسی راز نهانی به در افتاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 77

ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 81

احوال درد ما بر درمان که می‌برد؟وین تشنه را به چشمه حیوان که می‌برد؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 85

از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 88

گر سعادت نظری بر من زار اندازدبر سرم سایه سرو قد یار اندازد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 90

مشتاق گل از سرزنش خار نترسدجویان رخ یار ز اغیار نترسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 91

بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسدوه که بر جان من از هر سو بلایی می‌رسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 95

شب قدر بی قراران سر زلف یار باشدمه عید نیکبختان رخ آن نگار باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 96

مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 101

ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 107

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 116

تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 117

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 120

ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کندوین سخن در جان اهل دل سرایت می‌کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 122

صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 124

آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.