Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Pərakəndə şeir 618مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Pərakəndə şeir 625زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن
Pərakəndə şeir 626ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Pərakəndə şeir 628به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 632راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 633نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 635خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن
Pərakəndə şeir 638در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Pərakəndə şeir 651از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی
Pərakəndə şeir 652کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری
Pərakəndə şeir 656در گریه چشم افشک فشان را ندیده ایفصل بهار لاله ستان را ندیده ای
Pərakəndə şeir 661محبت چون کند زورآزماییشکست آرد به قلب مومیایی
Pərakəndə şeir 666بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Pərakəndə şeir 672تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 676برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Pərakəndə şeir 681ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Pərakəndə şeir 683قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Qəsidə 5نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
Qəsidə 7پادشاهی و جوانی سد راه او نشدکرد چون ادهم ز ملک عالم فانی کنار
Qəsidə 9هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلالبه خانه شرف آمد به دولت و اقبال
Qəsidə 10منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنانروی در برج شرف آورد خورشید جهان
Qəsidə 11منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان
Qəsidə 15بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتابچون پر پروانه می سوزد کتان در ماهتاب
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.