Qəzəl 1087

هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1088

نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 109

جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1092

افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوستخرده انجم سپند روی آتش فام اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1094

خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1095

آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1097

Mişk ətirli o şəvə saçlar, o nemət ondadır,Dan yerində nur saçan o lalə surət ondadır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1098

آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1103

باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1104

زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1112

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1115

چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1135

آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1138

خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.