Pərvin Etisami: Təbiət və bahar
اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Şeir 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Şeir 89با بنفشه، لاله گفت ای بیخبرطرف گلشن را منظم کردهاند
Şeir 91نارونی بود به هندوستانزاغچهای داشت در آن آشیان
Şeir 93غنچهای گفت به پژمرده گلیکه ز اَیّام، دلت زود آزرد
Şeir 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Şeir 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Şeir 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Şeir 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Şeir 111گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
Şeir 117دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Şeir 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Şeir 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Şeir 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Şeir 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Şeir 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Şeir 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Şeir 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Şeir 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
Şeir 133گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه
Şeir 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Şeir 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Şeir 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Şeir 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.