Təbiət və bahar
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا؟
Qəzəl 11طبعم از لعل تو آموخت درافشانیهاای رخت چشمه خورشید درخشانیها
Qəzəl 13باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشبتا کنی عقده اشک از دل من باز امشب
Qəzəl 14صدای سوز دل شهریار و ساز حبیبچه دولتی است به زندانیان خاک نصیب
Qəzəl 19ماهم که هالهای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است
Qəzəl 20ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده استچه امیری که به عشق تو اسیر آمده است
Qəzəl 23شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن استروز ستاره تا سحر تیره به آه کردن است
Qəzəl 24منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است
Qəzəl 25کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست
Qəzəl 28هیچ آفریدهای به جمال فریده نیستاین لطف و این عفاف به هیچ آفریده نیست
Qəzəl 29خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیستبه زندگانی من فرصت جوانی نیست
Qəzəl 31برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفتبازار شوق پردگیان باز درگرفت
Qəzəl 34گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
Qəzəl 35نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانتکه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت
Qəzəl 38مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد
Qəzəl 40شباب عمر عجب با شتاب میگذردبدین شتاب خدایا شباب میگذرد
Qəzəl 41جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کردوداع جاودانی حسرتا با من جوانی کرد
Qəzəl 42آمد آن شاهد دل برده و جان بازآوردجانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد
Qəzəl 44رقیبت گر هنر هم دزدد از من، من نخواهد شدبه گلخن گرچه گل هم بشکفد، گلشن نخواهد شد
Qəzəl 45کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشدگلرخان را سرِ گلگشت و تماشا باشد
Qəzəl 46بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشدما در این گوشه زندان و بهار آمده باشد
Qəzəl 47صبا به شوق، در ایوان شهریار آمدکه خیز و سر به در از دخمه کن، بهار آمد
Qəzəl 49ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمدسیمای شب آغشته به سیماب برآمد
Qəzəl 50شب است و چشم من و شمع اشکبارانندمگر به ماتم پروانه سوگوارانند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.