Pərakəndə şeir 203

خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 207

از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 215

نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 216

پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 217

ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 240

گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کندفتنه ای هر دم ازان کنج دهن گل می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 241

نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 242

داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟لاله این باغ خون در چشم شبنم می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 243

چشم مستت سرمه را بیهوش‌دارو می‌کندزهر قاتل وسمه را آن تیغ ابرو می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 244

با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 249

یکه تازان جنون چون روی در هامون کنندخاکها در کاسه بی ظرفی مجنون کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 255

بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شودبی دم تیغت اگر آبی خورم خنجر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 262

خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنیدکاسه را فربه کنید و کیسه را لاغر کنید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 263

گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابدبه شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمی‌خوابد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 265

ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتدز آه صبح، خورشید از هوای خود نمی افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 267

شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجدمحیط بیکران در تنگنای جو نمی گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 273

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 286

که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 287

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.